Małżonkom chrześcijańskim zaleca się nie tylko płodność, której owocem jest potomstwo, nie tylko skromność, której węzłem jest wierność, lecz także zachowanie szczególnego znaku małżeńskiego, o którym mówi Apostoł: "Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół". Istota tego znaku polega niewątpliwie na tym, że mąż i żona związani małżeństwem, jak długo żyją, trwają w nierozłącznej jedności i nie wolno im rozwieść się, poza wypadkiem nierządu. Tego przestrzega się w Chrystusie i Kościele: żyjący z żyjącą na wieki nie rozwiodą się. "W mieście naszego Boga, na świętej jego górze", to znaczy w Kościele Chrystusowym, chrześcijańscy małżonkowie, którzy przecież są członkami Chrystusa, winni tego znaku ściśle przestrzegać. Nie godzi się więc opuścić niepłodną małżonkę i pojąć inną, która jest płodną, chociaż niewiasty wychodzą za mąż lub bywają poślubione dla zrodzenia dzieci. Jeśli ktoś tak czyni, staje się winnym cudzołóstwa, nie na mocy prawa świeckiego, lecz na mocy prawa Ewangelii. To samo odnosi się do kobiety, która poślubia innego mężczyznę. Prawo świeckie pozwala bezkarnie po rozwodzie zawrzeć inne małżeństwo z inną osobą. Chrystus Pan zaświadcza, że również Mojżesz pozwolił Izraelitom na takie małżeństwo przez wzgląd na zatwardziałość ich serc.

Raz uzyskane uprawnienia małżeńskie są dla żyjących małżonków do tego stopnia trwałe, że małżonkami są raczej wobec siebie niż wobec osób, z którymi ponownie się związali. Gdyby nie byli nadal małżonkami wobec siebie, nie cudzołożyliby wiążąc się z innymi osobami.

Jeśli małżonkowie za obopólną zgodą zadecydują powstrzymać się na zawsze od pożycia cielesnego, związek małżeński nie jest przez to zerwany. Przeciwnie, będzie on tym silniejszy, im bardziej wejdą oni we wzajemny układ, który następnie będzie przez nich wyraźnie i zgodnie przestrzegany i to nie za pomocą rozkosznego zjednoczenia ciał, lecz za pomocą dobrowolnej i czułej miłości dusz. Żoną nazywa się niewiasta z chwilą pierwszego przyrzeczenia wierności małżeńskiej, chociażby cieleśnie nie łączyła się z mężem. Nie traci więc określenia żony ani też nie jest ono fałszywe w stosunku do takiej niewiasty, która cieleśnie nie jednoczyła się ani nie miała zamiaru jednoczyć się z mężem.