Ukochany Ojcze, ten list będzie dla Ciebie pociechą, skoro w żaden inny sposób nie mogę Cię pocieszyć ani okazać mego synowskiego serca, ni wspomóc inaczej, jak tylko wobec Boga ubogimi modlitwami oraz ofiarą Mszy Świętej. Składam tę ofiarę za wszystkich bliskich oraz za cały lud, któremu głoszę wszelkie dobro.

Osiem lat temu przybyłem z Filipin do Japonii. Dwadzieścia lat temu zaczęto tam prześladowanie chrześcijan, które wielu zakonników i świeckich doprowadziło do męczeństwa. Z dnia na dzień coraz bardziej sroży się to prześladowanie, a od dwóch lat jest nie do opisania. Pod koniec lipca zeszłego roku, w mieście, w którym obecnie przebywam, nastał okrutny prefekt, który zamknąwszy wszystkie bramy miasta, aby nikt nie uciekł, zaczął prześladować chrześcijan tyloma strasznymi mękami, że wielu doprowadził do wyrzeczenia się wiary.

Gdy ta srogość nieco zelżała, zaczęto chwytać zakonników, tak że każdy z nas udał się w inną stronę wobec zmienionego nastawienia miejscowych, albowiem za odnalezienie zakonnika można otrzymać nagrodę. W ten sposób 20 października schwytano w górach pewnego augustianina, a po trzech dniach złapano w tym mieście kapłana Towarzystwa Jezusowego pochodzącego stąd. Schwytano go tak blisko miejsca, w którym przebywałem, że o szóstej w przebraniu uciekłem z domu, powierzając się Bożej Opatrzności.

W maju pochwycono członka Trzeciego Zakonu św. Franciszka, a teraz pojmano pięciu zakonników wraz z ludem, co daje niemal czterystu męczenników. W poprzednim miesiącu wielu spalono żywcem, a około trzystu przerzynano bambusową piłą. Okrutne są męki, którymi próbują nieszczęśników odwieść od wiary: jednych powoli gotują, wylewając im na głowę wrzątek wraz z siarką, żywicą, olejem i czymś jeszcze, tak aby powiększyć cierpienie, innych krzyżują, innych wrzucają do wody, aby zmarli z zimna, innych zakopują do pasa w ziemi i powoli przerzynają piłą, tak że męka ciągnie się siedem albo i osiem dni. Zakonników dotąd nie inaczej męczą, niż paląc położone na nich kawałki drewna, tak że nie ogarnięci płomieniami, umierają powoli.

Widząc ogromne niebezpieczeństwo tych prześladowań, przeczuwam, że jest to ostatni mój list. Niech więc tak się stanie, Ojcze najdroższy, że zobaczymy się na wieki w niebie, nie obawiając się rozstania. Nie dbajmy o ten świat, bo to wszak nasze wygnanie i oddalenie od Boga, który jest całym naszym dobrem. Mojej ukochanej siostrze mówię, aby nie zapomniała powierzać mnie Bogu, a wszystkich bliskich i znajomych pozdrawiam. Niech Ciebie strzeże Pan nasz, aż do niebieskiej ojczyzny.