Nieobecni, ale bliscy przybycia do was, całym sercem obejmujemy owieczki z owczarni powierzonej naszej trosce i zachęcamy was, "abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój" (Ef 4, 1-3). "Jako więc wybrańcy Boży - święci i umiłowani - obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy" (Kol 3, 12-13). Jednym słowem, "przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa" (Rz 13, 14), którego imię uwielbiacie, przez którego krew zostaliście zbawieni, przez którego śmierć, a z nią pogrzebanie starego Adama w chrzcie odrodzenia, otrzymaliście szczęście nowego życia.

Ale jak się przyoblec w Jezusa Chrystusa i naśladować Go, jeśli nie widzi się w Nim przewodnika w wierze i wydoskonalającego ją? (por. Hbr 12, 2). Jeśli się nie uczestniczy w zawodach, które zostały zaproponowane: chwalebnych zawodach, w których pokonując nieprzyjaciela rodzaju ludzkiego i krocząc drogą krzyża, pod jego chwalebnym sztandarem osiąga się życie wieczne?

Co do nas, to z pomocą Ducha Świętego z największą sumiennością troszczymy się, aby w sercu każdego z was wyrył się żywy obraz najukochańszego Chrystusa ukrzyżowanego. Z wielką chęcią, nie szczędząc trudu i narażając się na niebezpieczeństwa, uznamy się za szczęśliwych i wyróżnionych, gdy będziemy mogli oddać życie i krew, aby w was ukształtował się Chrystus (por. Ga 4, 19). Toteż możemy powiedzieć z takim samym zapałem jak Apostoł, że z powodu uczuć, jakimi was darzymy, pragniemy "wam dać nie tylko naukę Bożą, lecz nadto dusze nasze, tak bowiem staliście się nam drodzy" (1 Tes 2, 8).

Będziemy was zachęcać bardzo często do ustawicznego rozważania postaci Ukrzyżowanego, w którym ujrzycie Biskupa dusz waszych siedzącego jak na tronie łaski. Czyniąc to, nie tylko wypełnimy nasz obowiązek głoszenia śmierci Pana, który ślubowaliśmy w Zgromadzeniu Najświętszego Krzyża i Męki naszego Pana Jezusa Chrystusa, ale uczynimy wszystko, co możliwe, by nikomu nie zabrakło poczucia obowiązku odwzajemnienia miłości wobec Tego, który nas pierwszy umiłował, wdzięczności dla Tego, który z miłości ofiarował samego siebie na ołtarzu krzyża, i sprawiedliwości wobec Boskiego Odkupiciela, który wyzwolił nas za cenę swej krwi, byśmy mu byli jeszcze bardziej wdzięczni.

Jesteśmy pewni, że otrzymamy owoc obfitszy i bezpośrednio płynący z męki i śmierci Pańskiej, jeśli zwrócimy się z miłością i ufnością do Matki łaskawej i miłosiernej, jeśli żyć będziemy pod opieką Królowej nieba, jeśli troszczyć się będziemy, by coraz bardziej zasłużyć na Jej wstawiennictwo. Polecamy więc wam już od dzisiaj głębokie nabożeństwo do Matki Bożej. I póki sił i życia, nie zaprzestaniemy wpajać wam tego, na ile będziemy mogli, ponieważ słodka myśl, że nasze owieczki wraz ze swym pasterzem żyją oddane pod opiekę i obronę ukochanej Matki, pociesza nas i w cudowny sposób daje nam poczucie pewności. Ona będzie przez całe nasze życie naszą ucieczką, obroną i pociechą, naszą radością, słodyczą i nadzieją życia.