O Panie słodki i łagodny, pełen wielkiego miłosierdzia! Któż by Ci nie służył całym sercem, jeżeli chociaż w maleńkim stopniu zacząłby smakować w słodyczy Twojego ojcowskiego panowania? Cóż, Panie, nakazujesz swoim sługom? Mówisz: "Weźmijcie na siebie moje jarzmo". A jakież jest owo Twoje jarzmo? Odpowiadasz: "Jarzmo moje jest słodkie, a brzemię moje lekkie". Któż nie poniesie jak najchętniej jarzma, które nie przygniata, lecz życiu przyjemność sprawia, brzemienia, które nie staje się ciężarem, lecz ukojenie daje? Przecież to nic innego, tylko pierwsze i największe przykazanie: "Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego". Cóż bowiem łatwiejszego, przyjemniejszego i słodszego nad umiłowanie dobroci, piękna i miłości, a przecież Ty jesteś tym wszystkim, Panie, Boże mój.

Czyż nie obiecujesz nagrody tym, którzy strzegą praw bardziej upragnionych niż wiele złota i i nad plaster miodu słodsze? Rzeczywiście nagrodę obiecujesz, nagrodę przeobfitą według tego, co powiedział Twój Apostoł, Jakub: "Wieniec życia przygotował Pan tym, którzy Go miłują". A cóż to jest wieniec życia? Jest nim dobro większe niż to, jakie sobie wyobrazić potrafimy i jakiego potrafimy pragnąć, tak bowiem mówi święty Paweł w nawiązaniu do Izajasza proroka: "Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani w serce człowieka nie weszło to, co Bóg przygotował tym, którzy Go miłują".

Tak więc naprawdę od przestrzegania Twoich przykazań zależy wielkość odpłaty. Nie tylko zatem to pierwsze i największe przykazanie jest pożyteczne posłusznemu człowiekowi, a nie rozkazującemu Bogu, ale także pozostałe przykazania Boże udoskonalają tego, kto jest im posłuszny, ozdabiają, kształtują, sprawiają wreszcie, że się staje dobry i szczęśliwy. Toteż jeżeli jesteś mądry, to zrozum i to, że stworzony zostałeś po to, żeby oddać chwałę Bogu i osiągnąć wieczne zbawienie, że to jest twój cel, to główne dążenie twojej duszy, na tym polega twój skarb. Jeżeli dojdziesz do tego celu, będziesz szczęśliwy; jeżeli się z nim rozminiesz, będziesz biedny.

Dlatego to tylko uważaj za naprawdę dobre dla ciebie, co cię doprowadzi do twojego celu, a to za naprawdę złe, co sprawia, że się od celu oddalasz. Człowiek mądry ani nie powinien pragnąć powodzenia i niepowodzenia, bogactwa i ubóstwa, zdrowia i choroby, zaszczytów i pogardy, życia i śmierci - ani przed nimi uciekać. Jeżeli bowiem przyczyniają się do chwały Bożej i twojej wiecznej szczęśliwości, są dobre i trzeba o nie zabiegać, jeżeli w tym przeszkadzają, są złe i trzeba ich unikać.