.:ILG:. - 17 września 2026: GODZINA CZYTAŃ

Kolor szat:	Czwartek, 17 września 2026 ŚW. ROBERTA BELLARMINA, BISKUPA I DOKTORA KOŚCIOŁA Wspomnienie dowolne

Godzina Czytań

Możliwość wydruku dostępna wyłącznie
dla użytkowników wersji premium

W wersji PREMIUM dostępne jest nagranie tej Godziny w formacie MP3
(lewy górny róg strony).

K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.

W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze,

i na wieki wieków. Amen. Alleluja.

Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.

HYMN

LG tom IV: DK, str. 1543; LG skrócone: DK, str. 1689

W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.

1 Szczęśliwy człowiek, który poznał Pana

I Jego wielkość pełną majestatu;

Zgłębiając myślą tajemnice Boże

Odnalazł prawdę.

2 Roztropny, szczery, zawsze sprawiedliwy,

Pokornie służył dziełu odkupienia,

Bo swoją mądrość czerpał z czystych źródeł

Mądrości wiecznej.

3 Przez jego wiedzę Bóg oświecał Kościół

I strzegł od błędu wśród ciemności świata,

A on tłumaczył z mocą niezrównaną

Natchnione księgi.

4 Jak niegdyś uczył słowem i przykładem,

Niech teraz czuwa nad owczarnią Pańską,

Niech ją prowadzi na pastwiska życia

W królestwie światła.

5 Dziękujmy Bogu w Trójcy Jedynemu

Za jasny płomień wiary i miłości,

Za drogę łaski, którą nam objawia

Przez świętych mistrzów. Amen.

PSALMODIA

Antyfony - LG tom IV: Czwartek IV, str. 928-930; LG skrócone: Czwartek IV, str. 1119-1121
Psalmy - LG tom IV: Czwartek IV, str. 928-930; LG skrócone: Czwartek IV, str. 1119-1121

W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.

1 ant. Nie ocaliło ich własne ramię, * lecz prawica Twoja i światło Twego oblicza.

Psalm 44
Modlitwa w czasie klęski narodu

We wszelkich przeciwnościach odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował (por. Rz 8, 37)

Boże, słyszeliśmy na własne uszy, †

ojcowie nasi nam opowiedzieli *

o czynach, których za ich dni dokonałeś w pradawnych czasach.

Ty własną ręką zasadziłeś ich po wygnaniu pogan; *

by ich rozprzestrzenić, wypleniłeś narody.

Bo nie zdobyli ziemi mieczem swoim *

ani ich nie ocaliło własne ramię,

Lecz ramię i prawica Twoja, *

i światło Twego oblicza, boś ich umiłował.

Ty, mój Boże, jesteś moim Królem, *

który zapewnił zwycięstwo Jakubowi.

Dzięki Tobie starliśmy naszych wrogów, *

w imię Twoje zdeptaliśmy napastników.

Bo nie zaufałem mojemu łukowi *

ani mój miecz mnie nie ocalił,

Lecz Ty nas wybawiłeś od wrogów *

i zawstydziłeś tych, co nas nienawidzą.

Każdego dnia chlubimy się Bogiem *

i nieustannie sławimy Twe imię.

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Nie ocaliło ich własne ramię, / lecz prawica Twoja i światło Twego oblicza.

2 ant. Pan nie odwróci od was swojego oblicza, * jeśli się nawrócicie do Niego.

A jednak nas odrzuciłeś i okryłeś wstydem, *

już nie wyruszasz z naszymi wojskami.

Sprawiłeś, że ustępujemy przed wrogiem, *

a ci, co nas nienawidzą, łup sobie zdobyli.

Na rzeź nas wydałeś jak owce *

i rozproszyłeś między poganami.

Swój lud sprzedałeś za bezcen *

i niewiele zyskałeś z tej sprzedaży.

Wystawiłeś nas na wzgardę sąsiadów, *

na śmiech otoczenia, na urągowisko.

Uczyniłeś nas przysłowiem wśród pogan, *

głowami potrząsają nad nami ludy.

Moja zniewaga jest zawsze przede mną *

i wstyd mi twarz okrywa,

Na głos miotającego szyderstwa i obelgi, *

wobec mściwego nieprzyjaciela.

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Pan nie odwróci od was swojego oblicza, / jeśli się nawrócicie do Niego.

3 ant. Powstań, Panie, * i nie odrzucaj nas na zawsze.

III

Wszystko to na nas przyszło, †

choć nie zapomnieliśmy o Tobie *

i nie złamaliśmy Twojego przymierza.

Nie odwróciło się nasze serce *

ani kroki nie zboczyły z Twej ścieżki,

Kiedy nas starłeś w krainie szakali *

i okryłeś nas mrokiem.

Gdybyśmy zapomnieli imię naszego Boga *

i wyciągali ręce do boga obcego,

Czyżby Bóg nie dostrzegł tego, *

On, który zna tajniki serca?

Lecz to z powodu Ciebie ciągle nas mordują, *

mają nas za owce na rzeź przeznaczone.

Ocknij się! Dlaczego śpisz, Panie? *

Przebudź się! Nie odrzucaj nas na zawsze!

Dlaczego ukrywasz Twoje oblicze, *

zapominasz o naszej nędzy i ucisku?

W proch runęło nasze życie, *

ciałem przylgnęliśmy do ziemi.

Powstań, przyjdź nam na pomoc *

i wyzwól nas przez swoją łaskę!

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Powstań, Panie, i nie odrzucaj nas na zawsze.

Werset - LG tom IV: Czwartek IV, str. 930; LG skrócone: Czwartek IV, str. 1121

K. Panie, okaż Twemu słudze światłość swego oblicza.

W. I naucz mnie Twoich ustaw.

Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę
(dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).

I CZYTANIE

LG tom IV: Czwartek XXIV zw, str. 203-204

Z Księgi proroka Ezechiela

12, 1-16

Symboliczna czynność znakiem przesiedlenia ludu

W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj wprowadzenie do niniejszego czytania.

W owych dniach Pan skierował do mnie te słowa: "Synu człowieczy, mieszkasz wśród ludu opornego, który ma oczy na to, by widzieć, a nie widzi, i ma uszy na to, by słyszeć, a nie słyszy, ponieważ jest ludem opornym. Synu człowieczy, przygotuj sobie rzeczy na drogę zesłania, za dnia i na ich oczach, i na ich oczach wyjdź z miejsca twego pobytu na inne miejsce. Może to zrozumieją, chociaż to lud zbuntowany. Wynieś swoje tobołki, jak tobołki zesłańca, za dnia, na ich oczach, i wyjdź wieczorem - na ich oczach - tak jak wychodzą zesłańcy. Na ich oczach zrób sobie wyłom w murze i wyjdź przez niego. Na ich oczach włóż tobołek na swoje barki i wyjdź, gdy zmierzch zapadnie. Zasłoń twarz, abyś nie widział kraju, albowiem ustanawiam cię znakiem dla pokoleń izraelskich".

I uczyniłem tak, jak mi rozkazano: tobołki wyniosłem za dnia, jak tobołki zesłańca, wieczorem uczyniłem sobie rękami wyłom w murze, wyszedłem w mroku i na ich oczach włożyłem tobołek na barki.

Rano skierował Pan do mnie te słowa: "Synu człowieczy, czy dom Izraela, lud zbuntowany, zapytał się: «Co ty robisz?» Powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Ta przepowiednia odnosi się do władcy, będącego w Jerozolimie, i do całego domu Izraela, który tam się znajduje.

Powiedz: Jestem dla was znakiem. Podobnie jak ja uczyniłem, tak się wam stanie: Pójdą na zesłanie, w niewolę. Władca, który znajduje się wśród nich, włoży na ramiona tobołki w mroku i wyjdzie; zrobią wyłom w murze, aby mógł przez niego przejść, zasłoni on twarz, aby swymi oczami nie widział kraju. Zarzucę sieć moją na niego i wpadnie w mój niewód. Każę go przyprowadzić do Babilonu, do kraju Chaldejczyków, ale nie będzie go mógł oglądać i tam umrze. A wszystkich z jego otoczenia, jego obrońców i wszystkie zastępy jego wojsk rozproszę na wszystkie wiatry i miecza na nich dobędę.

I poznają, że Ja jestem Pan, gdy ich rozproszę wśród narodów i rozrzucę po krajach. Ale niektórych z nich, którzy ujdą miecza, głodu i zarazy, pozostawię, aby pomiędzy narodami, do których przybędą, opowiadali o wszystkich swoich obrzydliwościach. Wówczas poznają, że Ja jestem Pan".

Z Księgi Estery

5, 1-5a; 7, 1-10

Król i Haman na uczcie u Estery. Powieszenie Hamana

Trzeciego dnia Estera ubrała się po królewsku i weszła do wewnętrznego dziedzińca domu królewskiego, naprzeciw pokojów króla. Król siedział wtedy na królewskim tronie w sali królewskiej naprzeciw bramy wejściowej pałacu. A gdy król zobaczył królową Esterę, stojącą na dziedzińcu, znalazła ona łaskę w oczach jego i wyciągnął król do Estery złote berło, które miał w ręce, i zbliżyła się Estera, i dotknęła się końca berła.

I rzekł król do niej: "Co ci się stało, królowo Estero, i jaka jest prośba twoja? - choćby to była połowa królestwa, będzie ci dane". Na to Estera odpowiedziała: "Jeśli się to podoba królowi, to niech przyjdą król i Haman na ucztę, którą ja przygotowałam dla niego". I rzekł król: "Zawołajcie szybko Hamana, aby spełnił wolę Estery".

Przyszedł więc król z Hamanem, aby ucztować z królową Esterą. A król rzekł do Estery także w drugim dniu podczas picia wina: "Jakie jest twoje życzenie, królowo Estero, a będzie ci dane, i co za prośba twoja? Choćby to była połowa królestwa, stanie się". W odpowiedzi rzekła królowa Estera: "Królu, jeśli mnie darzysz życzliwością i jeśli królowi się podoba, to niech będzie darowane mi życie na moją prośbę i lud mój na moje życzenie. Albowiem sprzedano nas, mnie i mój lud, aby nas wygładzić, wymordować i zniszczyć. Gdyby nas sprzedano tylko jako niewolników i niewolnice, milczałabym, chociaż nie wynagrodzi nigdy ciemiężyciel szkody królowi".

A na to odpowiedział król Aswerus i rzekł królowej Esterze: "Któż jest ten, który zawziął się w sercu swoim, aby to uczynić, i gdzie on jest?" I odpowiedziała Estera: "Tym przeciwnikiem i wrogiem jest Haman, ten niegodziwiec". Haman zaś zatrwożył się wobec króla i królowej. Wtedy król w gniewie swoim wstał od picia wina i poszedł do pałacowego ogrodu. Haman zaś stanął przed królową Esterą, aby prosić o życie swoje, ponieważ dostrzegł, że król postanowił jego zgubę.

Potem król wrócił z pałacowego ogrodu do domu, gdzie pito wino, Haman zaś upadł na łoże, na którym spoczywała Estera. A na to król rzekł: "Czy jeszcze chce zgwałcić królową w mojej obecności, w moim domu?" Słowo wyszło z ust króla, a twarz Hamana zakryto. I rzekł Charbona, jeden z eunuchów, którzy pełnili służbę przed królem: "Oto drzewo, które postawił Haman dla Mardocheusza, który radził dobrze królowi, stoi przed domem Hamana, wysokie na pięćdziesiąt łokci". I rzekł król: "Powieście go na nim!" I powieszono Hamana na drzewie, które przygotował Mardocheuszowi, a uspokoił się gniew króla.

RESPONSORIUM	Ez 12, 15; Ps 89, 31. 33
W. Gdy ich rozproszę wśród narodów † i rozrzucę po krajach, * Wtedy poznają, że Ja jestem Pan. K. A jeśli porzucą moje Prawo i nie będą postępować według moich przykazań, rózgą ukarzę ich przewinienia. W. Wtedy poznają, że Ja jestem Pan. II CZYTANIE LG tom IV: Własne, str. 1183-1184 Z traktatu św. Roberta Bellarmina Wzniesienie umysłu do Boga (Grad. 1: Opera omnia 6, edit. 1862, 214) Nakłoń me serce do przykazań Twoich W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj wprowadzenie do niniejszego czytania. "O Panie, słodki jesteś, łaskawy i pełen miłosierdzia", któż nie pragnąłby Ci służyć z całego serca, jeśliby choć trochę nie zakosztował słodyczy Twej ojcowskiej władzy? Cóż zatem nakazujesz, Panie, sługom Twoim? "Weźcie - powiadasz - jarzmo moje na siebie". Jakież jest to Twoje jarzmo? "Jarzmo moje - mówisz - jest słodkie i moje brzemię lekkie". Któż nie chciałby nieść jarzma, które nie osłabia, ale orzeźwia, nie przygniata, ale podnosi? Słusznie więc dodałeś: "A znajdziecie odpocznienie dla dusz waszych". I cóż jest tym jarzmem, które nie nuży, ale przynosi pokój? Jest nim zapewne owo pierwsze i największe przykazanie: "Będziesz miłował Pana Boga twego z całego serca twego". Cóż bowiem jest łatwiejsze, słodsze i milsze niż miłowanie dobroci, piękna i miłości? Tym wszystkim zaś jesteś Ty, Panie, mój Boże. Co więcej; oto obiecujesz nagrodę tym, którzy strzegą przykazań cenniejszych niż złoto najczystsze, słodszych od miodu płynącego z plastra. Istotnie, obiecujesz nagrodę, i to nagrodę największą, jak mówi Twój Apostoł Jakub: "Pan przygotował wieniec żywota tym, którzy Go miłują". Czymże zaś jest ów wieniec żywota? Odpowiada święty Paweł słowami Izajasza: "Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy Bóg przygotował tym, którzy Go miłują". Naprawdę wielka jest nagroda dla strzegących przykazań. I nie tylko owo pierwsze i najważniejsze przykazanie przynosi korzyść człowiekowi, który okazuje posłuszeństwo, nie zaś Bogu, który nakazuje. Także pozostałe Boże przykazania doskonalą takiego człowieka, kształcą, wychowują, oświecają, a wreszcie czynią prawym i szczęśliwym. Dlatego skoro rozumny jesteś, pamiętaj, że zostałeś stworzony na chwałę Bożą i dla zbawienia wiecznego. To właśnie jest twoim celem, to ośrodkiem twej duszy, to skarbem twego serca. Jeśli osiągniesz ten cel, będziesz szczęśliwy, jeśli oddalisz się od niego, będziesz nieszczęśliwy. Dlatego za prawdziwe dobro uznawaj to, co cię prowadzi do celu, za prawdziwe zło to, co oddala cię od niego. Mądry nie pragnie pomyślności czy nieszczęść, bogactwa czy ubóstwa, zdrowia czy choroby, zaszczytów czy niesławy, życia lub śmierci dla nich samych, ani też nie unika ich ze względu na nie same. Jeśli służą Bożej chwale i twemu wiecznemu zbawieniu, są dobre, i trzeba ich pożądać. Jeśli stanowią przeszkodę, są złe, i trzeba ich unikać.
RESPONSORIUM	Ml 2, 7; Tt 1, 7. 9
W. Wargi kapłana powinny strzec wiedzy, † a wtedy pouczenia będą szukali u niego. * Bo jest on wysłannikiem Pana Zastępów. K. Biskup winien być jako włodarz Boży, aby mógł przekazywać zdrową naukę. W. Bo jest on wysłannikiem Pana Zastępów. MODLITWA LG tom IV: Własne, str. 1185; LG skrócone: Własne, str. 1469 Módlmy się. Boże, Ty obdarzyłeś świętego Roberta, biskupa, wielką wiedzą i męstwem dla obrony wiary Twojego Kościoła, † spraw za jego wstawiennictwem, * aby Twój lud zachował tę wiarę nienaruszoną. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen. Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się: K. Błogosławmy Panu. W. Bogu niech będą dzięki.

Inne Godziny - Jutrznia
Modlitwa przedpołudniowa, południowa, popołudniowa
Nieszpory, Kompleta