Muszę uczciwie powiedzieć, że z dłuższego pobytu w Hiszpanii najbardziej mi w pamięci utkwiła postać pewnego wspaniałego brata furtiana na naszym uniwersytecie Deusto w Bilbao. W jego zewnętrznym zachowaniu nie było naprawdę niczego takiego, co by podziw budzić mogło albo zasługiwało na szczególne oglądanie, wystarczyło jednak z nim przez króciuteńki czas przebywać, żeby natychmiast wyczuć było można, że jest w nim wielki duch, obficie napełniony tym, co świętego Ignacego ożywiało, i niezwykle bogaty we wspaniałe cnoty.

Podczas mojego pobytu na uniwersytecie Deusto często wchodziłem do domu lub z niego wychodziłem i wtedy przyjemność mi sprawiało, że mogłem się zatrzymać przy furcie, żeby dokładniej spojrzeć w głębiny jego serca. Ten przedsionek przypominał obraz portu niezwykle uczęszczanego: rodzice rozmawiali z dziećmi, rozmaici ludzie z ojcami lub nauczycielami załatwiali swoje sprawy... A tu jeszcze posłańcy z towarem lub żywnością, a tu jeszcze żebracy proszący o wsparcie... Wśród tego tłumu ten wspaniały człowiek nie tylko wszystkich, ale każdego z osobna przyjmował z miłym uśmiechem, żegnał odchodzących, umacniał ich ducha albo stosowną odpowiedzią, albo rozmową spokojną i niezwykle uprzejmą, tak że stałem niepewny, czym się bardziej dziwić.

Najbardziej jednak byłe zdumiony tym, że owego brata, mimo że wśród tak różnorodnego tłumu ludzi na różne strony był rozrywany, nieustannie wzywano do telefonu, a i wtedy mogłeś dostrzec, że odnajdywał dla każdego słowa radosne i świadczące o dobrym wychowaniu. Pod wrażeniem takiej zewnętrznej staranności, połączonej z wewnętrzną jakąś przedziwną równowagą ducha, ośmieliłem się go w końcu wprost zapytać: "Jak to się, drogi bracie, dzieje, że choć na tak wiele rzeczy musisz zwracać uwagę, potrafisz mimo to zachować spokój i pogodę ducha i nigdy nie tracisz cierpliwości?". On na to odpowiedział: "Ojcze, robię to, na co mi siły pozwalają, reszta niech zostanie w rękach Pana Boga, który wszystko może; to właśnie dzięki Jego wsparciu wszystko się staje łatwe, a nawet słodkie; służymy przecież najlepszemu Panu". W tej odpowiedzi musiałem się dopatrzyć duszy w szczególny sposób wybranej, człowieka, który w zakonie wspaniale zakwitł solidnymi cnotami.