Garść informacji:

Urodził się 23 kwietnia 1813 r. w Mediolanie, ale prawie całe życie spędził we Francji. Ojciec chciał, żeby zrobił karierę prawniczą. On sam wybrał literaturę. Poświęcił się pracy naukowej, akademickiej i ubogim. Był profesorem uniwersytetu w Lyonie, a następnie paryskiej Sorbony. Zamiast dyskutować o tym, jak pomóc potrzebującym lub pomagać rękami innych, powiedział: "W imię Boże, chodźmy do ubogich!" - i poszedł do ubogich tam, gdzie biedni byli, na ulice, place i do slamsów Paryża.
W wieku 23 lat, pod wpływem swojej mentorki, s. Rozalii Rendu SM (zbiegiem okoliczności, s. Rozalia urodziła się 9 września), która pokazała mu świat odrzuconych na margines nędzników, założył Stowarzyszenie św. Wincentego a Paulo. Za nim poszli koledzy, przyjaciele, studenci. Dzięki swojej i przyjaciół inicjatywie zapoczątkował działalność jednej z największych w Kościele organizacji charytatywnej skupiającej osoby świeckie.
Jego praca stała się ważną platformą dla pierwszej encykliki dotyczącej praw robotniczych - Rerum novarum - opublikowanej przez papieża Leona XIII w 1891 r. Mimo swego krótkiego, zaledwie czterdziestoletniego życia, zapisał się na kartach historii jako uznany historyk literatury, naukowiec, elokwentny mówca, orędownik praw pracowniczych i starań o godziwe wynagrodzenie za pracę. Do dziś pozostaje ważnym wzorcem do naśladowania dla tych, którzy walczą o wybudowanie sprawiedliwego społeczeństwa, łącząc akademickie dysputy z osobistym działaniem.
Fryderyk Ozanam zmarł 7 września 1853. Przyczynił się do założenia Konferencji świętego Wincentego a Paulo. Jej członkowie troszczyli się o chrześcijańską doskonałość i wspomagali ubogich.
Do grona błogosławionych zaliczył go Jan Paweł II 22 sierpnia 1997 r.