U sióstr loretańskich, ojcze, byłam szczęśliwa, w moim pojęciu najszczęśliwsza z sióstr. Potem przyszło powołanie; Pan nasz domagał się wprost ode mnie, Jego głos był wyraźny i pełen przekonania. Raz po raz prosił mnie w roku tysiąc dziewięćset czterdziestym szóstym. Wiedziałam, że to jest On. Lęk i przerażające uczucia były we mnie, gdyż bałam się być wprowadzona w błąd. Ponieważ zawsze byłam posłuszna, całą sprawę przedłożyłam memu ojcu duchownemu, ciągle mając nadzieję, że to wszystko zostanie uznane przez niego za podstęp diabła. Jednak nie: jak ten głos, tak i on powiedział: "Sam Jezus od ciebie tego żąda". Potem dobrze znasz wynik całej sprawy. Przełożone posłały mnie do miejscowości Asansol, w roku tysiąc dziewięćset czterdziestym siódmym, gdzie Pan nasz zdał mi się cały darować. Wreszcie, w grudniu roku tysiąc dziewięćset czterdziestego ósmego, działalność została rozpoczęta.

Ojcze, już od roku tysiąc dziewięćset czterdziestego ósmego albo tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego, w duchu moim jest to straszne uczucie opuszczenia, ta okropna ciemność, ta samotność, to ciągle płonące pragnienie Boga, które w głębi serca wznieca wielki ból. Ciemność jest taka, że nie mogę na pewno widzieć ani umysłem, ani rozumem. Miejsce Boga w mojej duszy jest puste. Boga we mnie nie ma. Gdy ból tęsknoty jest tak wielki, pragnę i pragnę Boga, odczuwam jednak to: On mnie nie chce, Jego tu nie ma. Niebo, dusze: czy są to tylko słowa i nie mają dla mnie żadnego znaczenia? Moje życie wydaje mi się pełne sprzeczności. Dokąd pomagam iść duszom? Dlaczego to wszystko? Gdzie jest we mnie dusza? Bóg mnie nie chce. Czasem czuję, że serce me woła: "Boże mój!", lecz nic nie przychodzi. Męki i bólu opisać nie mogę. Od dzieciństwa mego czule kochałam Jezusa w Najświętszym Sakramencie, lecz miłość ta również znikła. Niczego w obecności Jezusa nie czuję, lecz w żaden sposób nie chcę utracić Komunii Świętej.

Spójrz, ojcze, na sprzeczność w moim życiu. Pragnę Boga, chcę Go miłować, bardzo miłować, żyć tylko dla Jego miłości, tylko miłować, jednak jest ból, pragnienie, a nie miłość. Przed iluś laty, około siedemnastu, chciałam Bogu dać coś najpiękniejszego. Pod karą grzechu śmiertelnego postanowiłam niczego Mu nie odmawiać. Od tego czasu obietnicy tej dotrzymałam. Niekiedy, gdy ciemność jest głębsza i mam wnet odmówić czegoś Bogu, myśl o tej obietnicy dodaje mi odwagi.

Boga samego chcę w moim życiu. "Działalność" prawdziwie i jedynie jest Jego. On domagał się ode mnie, On mi powiedział, co powinnam czynić, On rządził każdym mym krokiem, On kieruje każdym moim ruchem, On wkłada słowa w moje usta, On daje mi możność nauczania sióstr tej drogi. Wszystko to i wszystko, co jest we mnie, jest Nim. Dlatego, gdy świat mnie chwali, moja dusza zaiste pozostaje niewzruszona, nawet lekko. Co dotyczy działalności, wierzę, iż cała ona pochodzi od Boga.

Dawniej przed Panem naszym mogłam długo przebywać, miłując Go i z Nim rozmawiając; teraz zaś nawet rozmyślanie jest trudne; nie mówię nic, lub tylko: "Boże mój!", a czasem nawet i tego wezwania nie mogę wydobyć z siebie. Jednak w pewnym stopniu, w głębi mojego serca pragnienie Boga ciągle przebija sobie drogę przez ciemności. Gdy jestem na zewnątrz, pracując lub spotykając ludzi, czuję obecność Kogoś, kto żyje bliżej mnie, a tak naprawdę we mnie. Nie wiem, co to jest, ale często, nawet codziennie, miłość do Boga staje się we mnie prawdziwsza i nagle bez pełnej świadomości mówię Jezusowi najniezwyklejsze słowa miłości.

Ojcze, otworzyłam tobie moje serce: naucz mnie kochać Boga, naucz mnie bardzo Go miłować. Nie jestem uczona, niewiele wiem o sprawach Bożych: chcę miłować taką miarą, w jakiej jest On dla mnie "moim Ojcem". Moje serce, moja dusza i moje ciało są całe dla Boga. On ukochaną córkę odtrącił jakby nieuprawnioną. Dlatego, ojcze, postanowiłam, że pozostanę w Jego mocy w tym stanie oddalenia. Niech uczyni ze mną, co chce, jak chce, jak długo chce. Jeśli moja ciemność jest światłem dla jakiejś duszy - a nawet jeśli nic nie znaczy dla żadnego człowieka - jestem w pełni uradowana, bo jestem kwiatem na Bożym polu.