K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków. Amen. Alleluja.
Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.
1 Maryjo, która z miłością
Słuchasz modlitwy człowieczej,
Pokornie Ciebie prosimy:
Przybądź i z nami pozostań.
2 O przyjdź, gdy grzech nas przygniata
Swoim straszliwym brzemieniem;
Rozerwij ciężkie kajdany
Zniewalające sumienia.
3 O przybądź, kiedy doczesność
Szczęścia pozorem przywabia,
By duch nie zboczył ze ścieżki,
Która prowadzi do nieba.
4 Od złej przygody zachowaj
Słabych tej ziemi pielgrzymów;
Napełnij życie pokojem,
Zanim zabłyśnie nam wieczność.
5 W godzinie śmierci, o Pani,
Udziel nam swojej otuchy
I Ty nas wprowadź do raju,
Byśmy tam Boga ujrzeli.
6 Wielbimy Ojca i Ducha
Z Synem, któregoś zrodziła,
Gdyż On Cię szatą ozdobił
Pełni świętości i łaski. Amen.
1 ant.
Maryja otrzymała błogosławieństwo od Pana * i miłosierdzie od Boga, swego Zbawcy.
Psalm 24
Pan wkracza do świątyni
Bramy niebios zostały otwarte dla Chrystusa ze względu na wywyższenie Jego ludzkiej natury (św. Ireneusz)
Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat cały i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.
Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, †
którego dusza nie lgnęła do marności *
i nie przysięgał kłamliwie.
On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.
Bramy, podnieście swe szczyty, †
unieście się, odwieczne podwoje, *
aby mógł wkroczyć Król chwały!
"Któż jest tym Królem chwały?" †
Pan dzielny i potężny, *
Pan potężny w boju.
Bramy, podnieście swe szczyty, †
unieście się, odwieczne podwoje, *
aby mógł wkroczyć Król chwały!
"Któż jest tym Królem chwały?" *
Pan Zastępów, On jest Królem chwały.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Maryja otrzymała błogosławieństwo od Pana / i miłosierdzie od Boga, swego Zbawcy.
2 ant.
Najwyższy uświęcił * swój przybytek.
Psalm 46
Bóg schronieniem i mocą
Nadadzą Mu imię Emmanuel, to znaczy: "Bóg z nami" (Mt 1, 23)
Bóg jest dla nas ucieczką i siłą, *
najpewniejszą pomocą w trudnościach.
Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia *
i góry zapadły w otchłań morza.
Niech jego wody burzą się i kipią, *
niech góry się chwieją pod jego naporem;
Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną!
Nurty rzeki rozweselają miasto Boże, *
najświętszy przybytek Najwyższego.
Bóg w nim przebywa, a ono się nie zachwieje, *
Bóg je wspomoże o świcie.
Zaszemrały narody, wzburzyły się królestwa, *
zagrzmiał głos Jego i rozpłynęła się ziemia.
Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną!
Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, *
zdumiewające czyny, których dokonał na ziemi.
On uśmierza wojny aż po krańce ziemi, †
On kruszy łuki i łamie włócznie, *
a tarcze ogniem pali.
"Połóżcie temu kres, a we Mnie Boga uznajcie, *
wywyższonego wśród narodów, wywyższonego na ziemi".
Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną!
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Najwyższy uświęcił swój przybytek.
3 ant.
Wspaniałe rzeczy głoszą o Tobie, * Dziewico Maryjo.
Psalm 87
Syjon matką narodów
Górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką (Ga 4, 26)
Gród Jego wznosi się na świętych górach, †
umiłował Pan bramy Syjonu *
bardziej niż wszystkie namioty Jakuba.
Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, *
miasto Boże.
"Wymienię Egipt i Babilon *
wśród tych, którzy mnie znają.
Oto Filistea, Tyr i Etiopia, *
nawet taki kraj tam się narodził".
O Syjonie powiedzą: †
"Każdy człowiek urodził się na nim, *
a Najwyższy sam go umacnia".
Pan zapisuje w księdze ludów: *
"Oni się tam narodzili".
I tańcząc śpiewać będą: *
"Wszystkie moje źródła są w tobie".
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Wspaniałe rzeczy głoszą o Tobie, / Dziewico Maryjo.
K.
Maryja zachowywała w pamięci wszystkie te sprawy.
W.
I rozważała je w swoim sercu.
Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę (dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).
Z Listu do Hebrajczyków
|
4, 14-16; 5, 1-10
|
Zbliżmy się z ufnością do tronu łaski
Mając arcykapłana wielkiego, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmy mocno w wyznawaniu wiary. Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz doświadczonego we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu.
Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę w stosownej chwili.
Każdy arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabościom. Powinien przeto jak za lud, tak za samego siebie składać ofiary za grzechy. I nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga, jak Aaron.
Podobnie i Chrystus, nie sam siebie okrył sławą, że stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: "Ty jesteś moim Synem, Jam Cię dziś zrodził", jak i na innym miejscu: "Tyś jest kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka". Z głośnym wołaniem i płaczem za dni ciała swego zanosił On gorące prośmy i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci - i został wysłuchany dzięki swej uległości.
A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają, nazwany przez Boga kapłanem na wzór Melchizedeka.
|
Z Listu do Hebrajczyków
|
4, 14-16; 5, 1-10
|
Zbliżmy się z ufnością do tronu łaski
Mając arcykapłana wielkiego, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmy mocno w wyznawaniu wiary. Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz doświadczonego we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu.
Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę w stosownej chwili.
Każdy arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabościom. Powinien przeto jak za lud, tak za samego siebie składać ofiary za grzechy. I nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga, jak Aaron.
Podobnie i Chrystus, nie sam siebie okrył sławą, że stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: "Ty jesteś moim Synem, Jam Cię dziś zrodził", jak i na innym miejscu: "Tyś jest kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka". Z głośnym wołaniem i płaczem za dni ciała swego zanosił On gorące prośmy i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci - i został wysłuchany dzięki swej uległości.
A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają, nazwany przez Boga kapłanem na wzór Melchizedeka.
|
|
|
por. Iz 61, 1. 2
|
W.
Pan posłał Mnie, abym oznajmił cichym dobrą nowinę, † abym leczył skruszonych sercem / i opowiedział więźniom wyzwolenie, a zamkniętym otwarcie. * Abym pocieszył wszystkich płaczących.
K.
Duch Pański na Mnie, przeto Mnie namaścił. W. Abym pocieszył wszystkich płaczących.
Z dzieła bł. Alfonsa Orozco Traktat o wieńcu naszej Pani
(Ex libro beati Alfonsi Orozco:
Tractatus Coronæ Dominæ nostræ,
t. IV. 10, 4. Matriti 1736, pp. 168-169)
Pani nasza stojąca pod krzyżem zwraca się do wszystkich z pociechą: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście i obciążeni, a ja was pokrzepię" (Mt 11, 28). Te słowa wypowiedział nasz najdobrotliwszy Zbawiciel, wzywając wszystkich utrapionych i zmęczonych pracą. On sam jest jedynym dla nas lekarstwem i pocieszeniem i to tak obfitym, że wystarczy dla wszystkich żyjących. Jest bowiem morzem, z którego wypływają wszystkie rzeki miłosierdzia, morzem niewyczerpanym. Świat też wzywa, ale kto za nim pójdzie, dozna udręki. Tylko Jezus Chrystus, Ojciec miłosierdzia, przemawia życzliwie, zwraca się do ludzi zmęczonych, by ich pocieszyć i ukoić.
Pani nasza, Matka miłosierdzia, naśladując swego najdroższego Syna, zwraca się do nas z tymi słowami: Wszyscy chrześcijanie przygniecieni, strapieni, przyjdźcie do Mnie, a ja was pokrzepię tu, gdzie Mnie widzicie - u stóp krzyża ukochanego mego Syna. Jeżeli podejdziecie, wzywając Mnie z wiarą i miłością, będę dla was obroną. Niech przystąpią wszystkie stany, by mój Najświętszy Syn pozwolił mi wszystkich stanów doświadczyć, by wszyscy u mnie znaleźli odpocznienie.
Niech więc zbliżą się dziewczęta, ja bowiem zachowałam na zawsze dziewiczą czystość. Niech przyjdą kobiety zamężne, bo i ja byłam poślubiona św. Józefowi. Potrafię też serdecznie współczuć matkom, które boleją po stracie synów, bo widzę przed sobą Syna mego umiłowanego. Niech więc i one podejdą.
Jeżeli św. Paweł odznaczał się taką miłością, że nawet zakuty w kajdany pocieszał chrześcijan, pisząc do nich listy, to o ileż bardziej Królowa niebios, choć tak ciężkim bólem przygnieciona pod krzyżem, zdoła przyjść z pomocą i pocieszeniem każdemu, kto Ją o to prosi? Rzecz zdumiewająca: Ona znosiła cierpienia Chrystusa nie tylko cierpliwie, ale nawet z radością, co stanowi najwyższy stopień doskonałości. "Cierpliwość - jak pisze św. Jakub - dokona dzieła" (Jk 1, 4). Jest to jak gdyby tytuł naszej dojrzałości i dlatego powiedział Pan: "W cierpliwości waszej posiądziecie dusze wasze" (Łk 21, 19).
Tej wspaniałej cnoty uczy nas Pani nasza. Wzywa nas, byśmy się jej od Niej uczyli. Ta cnota włożyła wieniec na głowy męczenników, wyznawców i dziewic. Ona wreszcie daje wytrwanie w cnotach chrześcijańskich. Bez niej nie można wejść do nieba. Musimy być tak doskonali, byśmy na wzór Pani naszej pogodnie znosili, lub przynajmniej spokojnie wytrzymali utrapienia zesłane przez Boga, chwaląc naszego Zbawcę, jak to czynił Hiob.
|
|
|
Ps 94, 19; 86, 15
|
W.
Gdy się w moim sercu mnożą niepokoje, * Twoje pociechy orzeźwiają duszę moją.
K.
Ty, Panie, jesteś Bogiem miłosiernym i łaskawym, bardzo łagodnym i wiernym. W. Twoje pociechy orzeźwiają duszę moją.
HYMN CIEBIE, BOŻE, CHWALIMY
Ciebie, Boże, chwalimy,
Ciebie, Panie, wysławiamy.
Tobie, Ojcu Przedwiecznemu,
wszystka ziemia cześć oddaje.
Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie niebiosa i wszystkie Moce:
Tobie Cherubini i Serafini
nieustannym głoszą pieniem:
Święty, Święty, Święty
Pan Bóg Zastępów!
Pełne są niebiosa i ziemia
majestatu chwały Twojej.
Ciebie przesławny chór Apostołów,
Ciebie Proroków poczet chwalebny,
Ciebie wychwala
Męczenników zastęp świetlany.
Ciebie po wszystkiej ziemi
wysławia Kościół święty:
Ojca niezmierzonego majestatu,
godnego uwielbienia, prawdziwego
i Jedynego Twojego Syna,
Świętego także
Ducha Pocieszyciela.
Tyś Królem chwały, o Chryste,
Tyś Ojca Synem Przedwiecznym.
Ty, dla zbawienia naszego biorąc człowieczeństwo,
nie wahałeś się wstąpić w łono Dziewicy.
Ty, skruszywszy żądło śmierci,
otworzyłeś wierzącym królestwo niebios.
Ty po prawicy Boga zasiadasz
w Ojcowskiej chwale.
Ty przyjdziesz jako Sędzia:
tak wszyscy wierzymy.
Błagamy Cię przeto: dopomóż swym sługom,
których najdroższą Krwią odkupiłeś.
Policz ich między świętych Twoich
w wiekuistej chwale.
Następującą część hymnu można według uznania opuścić:
Zachowaj lud swój, o Panie,
i błogosław dziedzictwu swojemu.
I rządź nimi,
i wywyższaj ich aż na wieki.
Po wszystkie dni
błogosławimy Ciebie
I wysławiamy imię Twe na wieki,
na wieki bez końca.
Racz, Panie, w dniu dzisiejszym
zachować nas od grzechu.
Zmiłuj się nad nami, Panie,
zmiłuj się nad nami.
Niech miłosierdzie Twoje, Panie, okaże się nad nami,
jako my w Tobie ufność pokładamy.
W Tobie, o Panie, złożyłem nadzieję,
nie będę zawstydzon na wieki.
Ciebie, Boga, wysławiamy,
Tobie, Panu, wieczna chwała.
Ciebie, Ojca, niebios bramy,
Ciebie wielbi ziemia cała.
Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie Moce i niebiosy,
Cheruby, Serafinowie
ślą wieczystej pieśni głosy:
Święty, Święty nad Świętymi
Bóg Zastępów, Król łaskawy,
Pełne niebo z kręgiem ziemi
majestatu Twojej sławy.
Apostołów Tobie rzesza,
chór Proroków pełen chwały,
Tobie hołdy nieść pośpiesza
Męczenników orszak biały.
Ciebie poprzez okrąg ziemi
z głębi serca, ile zdoła,
Głosy ludów zgodzonymi
wielbi święta pieśń Kościoła.
Niezmierzonej Ojca chwały,
Syna, Słowo wiekuiste,
Z Duchem, wszechświat wielbi cały:
Królem chwały Tyś, o Chryste!
Tyś Rodzica Syn z wiek wieka.
By świat zbawić swoim zgonem,
Przyoblókłszy się w człowieka,
nie wzgardziłeś Panny łonem.
Tyś pokruszył śmierci wrota,
starł jej oścień w męki dobie
I rajskiego kraj żywota
otworzyłeś wiernym sobie.
Po prawicy siedzisz Boga,
w chwale Ojca, Syn Jedyny,
Lecz gdy zabrzmi trąba sroga,
przyjdziesz sądzić ludzkie czyny.
Prosim, słudzy łask niegodni,
wspomóż, obmyj grzech, co plami,
Gdyś odkupił nas od zbrodni
drogiej swojej Krwi strugami.
Ze świętymi w blaskach mocy
wiecznej chwały zlej nam zdroje,
Zbaw, o Panie, lud sierocy,
błogosław dziedzictwo swoje!
Następującą część hymnu można według uznania opuścić:
Rządź je, broń po wszystkie lata,
prowadź w niebios błogie bramy.
My w dzień każdy, Władco świata,
Imię Twoje wysławiamy.
Po wiek wieków nie ustanie
pieśń, co sławi Twoje czyny.
O, w dniu onym racz nas, Panie,
od wszelakiej ustrzec winy.
Zjaw swą litość w życiu całym
tym, co żebrzą Twej opieki;
W Tobie, Panie, zaufałem,
nie zawstydzę się na wieki.
Módlmy się.
Boże, Ty przez Dziewicę Maryję zesłałeś swojemu ludowi Jezusa Chrystusa jako źródło pociechy, † spraw, abyśmy za wstawiennictwem Matki Twojego Syna zostali napełnieni wszelką pociechą * i udzielali jej naszym bliźnim.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się:
K. Błogosławmy Panu.
W. Bogu niech będą dzięki.
|
|
