"Synu człowieczy, ustanowiłem cię strażnikiem dla domu Izraela". Zauważmy, że Pan nazywa strażnikiem tego, którego wysyła dla głoszenia słowa. Strażnik stoi na miejscu wzniesionym, aby mógł z dala dojrzeć to, co nadchodzi. A ten, który został ustanowiony strażnikiem ludu, musi być postawiony wysoko życiem swym górnym, aby mógł służyć swoją zapobiegliwością.

O jakże mi jest ciężko to mówić osądzając w ten sposób samego siebie: bo i to, co głoszę, daleko odbiega od tego, co mam powiedzieć, i życie też nie nadąża za słowami.

Nie taję mojej winy, widzę moją opieszałość i zaniedbania. Oby przyznanie się do winy wyjednało mi przebaczenie u pełnego dobroci sędziego. A przecież w życiu monastycznym mogłem powstrzymać się od próżnych słów i prawie bez przerwy trwać w duchu modlitwy. Lecz gdy podjąłem ciężar duszpasterzowania, mój duch już nie jest zdolny do takiego skupienia się w sobie, bo zaprzątają go różne sprawy.

Albowiem jestem zmuszony roztrząsać sprawy Kościołów i klasztorów, często też zajmować się życiem i postępowaniem poszczególnych osób; to znów rozpatrywać sprawy publiczne albo też opłakiwać spustoszenia czynione mieczem barbarzyńskich najeźdźców i lękać się wilków czyhających na powierzoną mi owczarnię. A jeszcze trzeba mi się troszczyć o sprawy materialne i o pomoc dla mnichów, znosić w spokoju ducha drapieżnych napastników, to znów przeciwstawiać się im dla zachowania nakazów miłości. Jakże więc mogę się skupić, i oddać się całkowicie temu posługiwaniu głoszenia słowa, gdy mój umysł ustawicznie jest podzielony i zaprzątnięty tyloma i tak różnymi sprawami? Z urzędu mam również często do czynienia z ludźmi świeckimi, co sprawia, że niekiedy nie sposób mi jest zachować powściągliwość w mowie. Bo jeżeli chcę pilnie przestrzegać nałożonej sobie reguły milczenia, to ludzie nie rozumieją tego i stronią ode mnie i wtedy nie mogę ich pociągnąć tak, jak tego pragnę. Stąd też się zdarza, iż cierpliwie wysłuchuję często nawet i próżnej ich gadaniny. Ponieważ jednak i ja jestem słaby, więc gdy powoli daję się wciągnąć w tego rodzaju rozmowy, to i sam chętnie zaczynam mówić o tym, czego wpierw słuchałem z przymusu; tak więc gdy przedtem się wzbraniałem, to potem sam tak postępuję. Jakim więc to jestem strażnikiem, kiedy nie stoję na wysokości zadania, lecz wciąż pozostaję w dole moich słabości? Lecz Stwórca i Odkupiciel rodzaju ludzkiego jest w mocy, choć nie jestem tego godny, podnieść ku wyżynom moje życie i włożyć w moje usta wymowne słowo, bo z miłości ku Niemu poświęcam się całkowicie temu zadaniu.