WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:


Menu:

gloria24.pl poleca:

bracia dominikanie
Życie i cuda św. Jacka.
1257-2007


W 2007 r. minęło 750 lat od śmierci pierwszego polskiego dominikanina, św. Jacka Odrowąża. Książka, przygotowana przez krakowskich dominikanów, przypomina dzieje i cudowne zdarzenia związane z tym jednym z najdawniejszych polskich świętych. Już za życia jego charyzmatyczna postać przyciągała wielu młodych, którzy poszli za nim drogą życia zakonnego, i utwierdzała niedawno nawrócone ludy w wierze chrześcijańskiej. Jubileusz odejścia do Pana tego wielkiego świętego stawia nam go znowu przed oczami, w czasach, gdy potrzeba utwierdzenia się w wierze jest być może nie mniej paląca niż osiem wieków temu. Oprócz żywota św. Jacka (bogato ilustrowanego), znajdują się tu także modlitewnik i śpiewnik.
więcej >>>


Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

Wigilia Paschalna

Ostatnia aktualizacja: 23.03.2013


Wigilia Paschalna - Chrystus Zmartwychwstały

W Wielką Sobotę, po zapadnięciu zmroku, rozpoczyna się w liturgii świętowanie największego wydarzenia w dziejach świata - zmartwychwstania Chrystusa. Dokonuje się to przez sprawowanie bardzo uroczystej liturgii Wigilii Paschalnej. Na jej wielkanocny charakter wskazuje już biała barwa szat liturgicznych. Wierni powinni przyjść do kościoła ze świecami. Kościół widzi w świetle i ogniu coś więcej niż praktyczny środek do oświetlania wnętrz. Widzi nade wszystko w nim symbol samego Jezusa Chrystusa. Pan Jezus sam nazywał siebie światłem: "Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia". Pan Jezus bywał też nazywany światłem: "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo... W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany od Boga - Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz (posłanym), aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi".
Przychodzi też Chrystus Pan na ziemię, zapowiedziany przez światłość: "Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon". A oto gwiazda, którą ujrzeli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali". Jasność niezwykła pojawiła się także pasterzom, którzy w tym czasie paśli w okolicy Betlejem owce, "tak że bardzo się przestraszyli". Jasność słońca symbolicznie gaśnie, kiedy Chrystus na krzyżu umiera: "Słońce się zaćmiło", by się pojawić w świcie zmartwychwstania.
Pan Jezus żądał, aby także Jego uczniowie byli światłem i nieśli światło świętych czynów w świat: "Wy jesteście światłością świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia się pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie".
Najwyższy hołd oddaje Kościół Chrystusowi jako Temu, który jest "światłością świata", w Wielką Sobotę. Przed rozpoczęciem liturgii w kościele gasną wszystkie światła prócz tych przy grobie Pańskim. Kapłan przed kościołem poświęca ogień, od niego zapala szczególną świecę wielkanocną - paschał, naznaczoną pięcioma gronami w kształcie krzyża, i niosąc ją triumfalnie w procesji jako znak samego Chrystusa Pana trzykrotnie śpiewa: Światło Chrystusa. Lud trzykrotnie mu odpowiada: Bogu niech będą dzięki. Potem umieszcza się paschał na osobnym, ozdobnym świeczniku, okadza się go i od niego zapala się wszystkie światła. Następnie kapłan wyśpiewuje Exultet, jeden z najpiękniejszych hymnów, jakie posiada Kościół. Celebrans wysławia w nim wszystkie dobrodziejstwa, jakie ludzkość ma przez światło, dar Boga, ale nade wszystko wysławia Chrystusa, który chciał być światłością świata. Obrzęd poświęcenia świecy wielkanocnej (paschału) sięga wieku V. Jest więc bardzo dawny. Hymn Exultet miał ułożyć św. Ambroży (+ 397), ale w formie obecnej pochodzi z wieku VII. Obrzęd poświęcenia ognia datuje się od wieku VIII i pochodzi z liturgii galikańskiej.
Nie mniej podniosłym obrzędem Wigilii Paschalnej jest poświęcenie wody chrzcielnej. I tu również kapłan wyraża Ojcu niebieskiemu najwyższą wdzięczność za dar wody; przede wszystkim za to, że przez nią odradza nas dzięki męce i śmierci Pana Jezusa. To woda synów ziemi czyni równocześnie dziećmi Boga i dziedzicami nieba. Od pierwszych wieków chrześcijaństwa właśnie w tę noc Wigilii wielkanocnej dopuszczano katechumenów do chrztu świętego. Dla przypomnienia wiernym ich dnia chrztu świętego, jego dobrodziejstw, ale także zobowiązań, jakie ten sakrament na wyznawców Chrystusa nakłada, obrzęd poświęcenia wody chrzcielnej i ewentualnie także chrztu świętego (tu, gdzie są katechumeni) kończy wspólne odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych.
Aby przygotować zebranych do tego odnowienia obietnic, danych na chrzcie świętym, liturgię chrzcielną poprzedzają czytania, które przypominają nam dobrodziejstwa, jakie człowiek otrzymał od Boga, począwszy od aktu stworzenia rodzaju ludzkiego. Przymierze wiele razy zawierane i odnawiane pomiędzy Bogiem a ludźmi każdy z nas przypieczętował i osobiście odnowił przez chrzest święty. Po Ewangelii o zmartwychwstaniu Chrystusa następuje homilia, która to wszystko ma nam przypomnieć.
Po poświęceniu wody chrzcielnej część wody wydziela się osobno jako wodę święconą w dużych naczyniach. Wierni biorą ją do swoich domów, aby napełnić nimi kropielnice przy wejściu i przechować ją na wypadek przyjścia kapłana do chorego, czy też w niebezpieczeństwie (by wtedy kropić domy i dobytek). W kościołach napełnia się naczynia przy wejściu wodą święconą, której nie było tam od Wielkiego Czwartku.
Nowo ochrzczeni otrzymują w darze od Kościoła białe szaty, które mają prawo nosić cały tydzień. Dlatego niedziela po Wielkanocy nosi nazwę "Białej" - tego dnia zdejmowali oni swoje białe szaty, które im przypominały biel duszy, otrzymaną na chrzcie świętym. Miało to być nawiązaniem do przypowieści Chrystusa o szacie godowej. Pamiątką tego zwyczaju jest i to, że dzisiaj niemowlętom nakłada się symboliczną białą szatę.
Całość obrzędów Wigilii Paschalnej dopełnia liturgia eucharystyczna, mająca charakter wybitnie paschalny. Wskazuje na to prefacja, odpowiednie fragmenty Modlitwy Eucharystycznej przewidziane na tę noc i radosne Alleluja, którym kończy się cała liturgia.


Poniżej - linki do tekstów związanych z Wigilią Paschalną. Podzieliliśmy je tematycznie na kilka grup:
Zapraszamy także do innych podstron Czytelni, na których znajdziesz informacje związane z Triduum Paschalnym. Podzieliliśmy je tematycznie na kilka grup:
Więcej informacji

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie


Papieże w Wigilię Paschalną

Jan Paweł II
Święte czuwanie w Noc Paschalną
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 5 kwietnia 1980 r.
Jan Paweł II
Przypatrz się, człowieku, jaka jest twa godność
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 11 kwietnia 1998 r.
Jan Paweł II
Pascha Chrystusa nadzieją świata
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 3 kwietnia 1999 r.
Jan Paweł II
Grób pusty - nadzieja
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 22 kwietnia 2000 r.
Jan Paweł II
Zniweczył śmierć naszą
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 14 kwietnia 2001 r.
Jan Paweł II
Noc stworzenia, noc wyjścia i noc Zmartwychwstania
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 30 marca 2002 r.
Jan Paweł II
Chrystus naprawdę zmartwychwstał
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 19 kwietnia 2003 r.
Jan Paweł II
Noc rozjaśniona światłem Chrystusa
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 10 kwietnia 2004 r.
 
Benedykt XVI
Zmartwychwstały Chrystus ogarnia cały świat
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 15 kwietnia 2006 r.
Benedykt XVI
Jezus mówi: zmartwychwstałem i teraz zawsze jestem z tobą
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 7 kwietnia 2007 r.
Benedykt XVI
W miłości Chrystusa spotkały się
serce Boga i serce człowieka
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 22 marca 2008 r.
Benedykt XVI
Światło zmartwychwstałego Chrystusa
przenika w noce dziejów
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 11 kwietnia 2009 r.
Benedykt XVI
Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa
stały się dla nas lekarstwem na wieczność
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 3 kwietnia 2010 r.
Benedykt XVI
Zmartwychwstanie Jezusa
zakończeniem dzieła stworzenia i początkiem nowego życia
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 23 kwietnia 2011 r.
Benedykt XVI
Wielkanoc to dzień nowego stworzenia
Homilia podczas Wigilii Paschalnej, 7 kwietnia 2012 r.

Treści Wigilii Paschalnej

ks. Czesław Krakowiak
Wigilia Paschalna - centrum Triduum Paschalnego
Tomasz Kwiecień OP
Krótki przewodnik po Triduum Paschalnym - Wigilia Paschalna
ks. Andrzej Pękała
Wigilia Paschalna - homilia
Ks. Wiesław Aleksander Niewęgłowski
Świt się ociąga
Przemysław Kucharczak
Chrzest dla dorosłego
ks. Kazimierz Kubat SDS
Ogień, woda, śmierć i życie - nowe stworzenie
Andre Seve
Jaka radość?

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum