WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

13 października
Błogosławiony Honorat Koźmiński, prezbiter

Zobacz także:

Błogosławiony Honorat Koźmiński
Wacław Koźmiński urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej, w rodzinie inteligenckiej, jako drugi syn Stefana i Aleksandry z Kahlów. Miał także dwie młodsze siostry. Był bardzo zdolny, po ukończeniu gimnazjum w Płocku studiował na wydziale budownictwa warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Będąc w gimnazjum zaniechał praktyk religijnych, a w czasie studiów zupełnie stracił wiarę.
23 kwietnia 1846 r. został aresztowany przez policję carską pod zarzutem udziału w spisku i osadzony w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Wówczas ciężko zachorował; powracając do zdrowia, przemyślał dokładnie swoje życie i nawrócił się. Uwolniony z więzienia po blisko roku, podjął dalsze studia, a jednocześnie prowadził bardzo surowy tryb życia.
Po ukończeniu studiów, 8 grudnia 1848 r. wstąpił do klasztoru kapucynów. Już 21 grudnia przyjął habit zakonny i otrzymał imię Honorat. Pierwszą profesję złożył dokładnie rok później. Chociaż pragnął być bratem zakonnym, przełożeni polecili mu, aby przygotowywał się do kapłaństwa. Po ukończeniu studiów teologicznych przyjął święcenia kapłańskie 27 listopada 1852 r. Wkrótce został mianowany profesorem retoryki oraz sekretarzem prowincjała, lektorem teologii i spowiednikiem nawracających się. Zasłynął w Warszawie jako znakomity rekolekcjonista i misjonarz ludowy. Pracując w III Zakonie św. Franciszka, gorliwie działał w kościołach Warszawy. Swoją głęboką religijnością i troską o człowieka zjednywał wielu ludzi dla Chrystusa.
W 1861 roku, po kasacie zakonów przez władze carskie, o. Honorat został przewieziony do Zakroczymia pod Warszawą. Pomimo trudnych warunków tworzył tam dalej grupy tercjarek. Około 1889 r. zwrócił się do Stolicy Świętej o zatwierdzenie zgromadzeń bezhabitowych. W tym samym roku uzyskał aprobatę. Dzięki temu powstało 26 stowarzyszeń tercjarskich, z których na przestrzeni lat uformowały się liczne zgromadzenia zakonne. Ojciec Honorat stał się odnowicielem życia zakonnego i twórcą jego nowej formy zbliżonej do dzisiejszych instytutów świeckich. Poprzez swoje duchowe córki i synów starał się docierać do wszystkich środowisk i odrodzić w społeczeństwie ducha gorliwości pierwszych chrześcijan. Kierował tymi wspólnotami przez konfesjonał i korespondencję, ponieważ rząd carski nie pozwoliłby na formowanie się nowych zakonów, zaś w roku 1864 skasował zakon kapucynów, pozostawiając tylko klasztor w Zakroczymiu. Do dziś istnieją trzy zgromadzenia honorackie habitowe: felicjanki - powołane we współpracy z bł. Marią Angelą Zofią Truszkowską, serafitki i kapucynki oraz czternaście bezhabitowych, utajonych przed carskim zaborcą.
Zgromadzenia o. Honorata podejmowały prace charytatywne i apostolskie, m.in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych. Powstały w 1893 r. na terenie Królestwa ruch mariawitów zaszkodził opinii o. Honorata. Gdy w 1908 r. biskupi zreorganizowali jego zgromadzenia, a ich postanowienie zatwierdził Watykan, zalecając o. Honoratowi powstrzymanie się od dalszego kierowania nimi, przyjął to z pokorą i posłuszeństwem.

Błogosławiony Honorat Koźmiński Ostatecznie osiadł w Nowym Mieście nad Pilicą. W 1895 r. został komisarzem generalnym polskiej prowincji kapucynów i przyczynił się do znacznego rozwoju zakonu. Jednocześnie prowadził intensywną pracę pisarską, zabierał głos w aktualnych sprawach, zajmował się zagadnieniami społecznymi. Był człowiekiem wielkiej gorliwości, jeśli chodzi o zbawienie dusz. Wiele godzin spędzał w konfesjonale. Praktykował surowe umartwienia, sporo czasu spędzał na modlitwie.
Pozbawiony słuchu i cierpiący fizycznie, resztę lat spędził na modlitwie i kontemplacji. Wyczerpany pracą apostolską, zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 r. 16 października 1988 r., w 10. rocznicę swego pontyfikatu, beatyfikował go św. Jan Paweł II. Bł. Honorat jest głównym patronem diecezji łowickiej.

W ikonografii bł. Honorat przedstawiany jest w habicie kapucynów.


Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie

bł. Honorat Koźmiński
Uwierz w miłość!

Miłość wskazuje drogę do szczęścia. Te słowa bł. Honorata mogą stać się dla każdego z nas wspaniałym programem na życie. Jeżeli tylko uwierzymy w prawdziwą miłość, wejdziemy na jej ścieżki i damy się poprowadzić, odnajdziemy to szczęście, za którym tęskni każda dusza i każde ludzkie serce.
bł. Honorat Koźmiński
Biegnij do celu!

Błogosławiony Honorat Koźmiński przez całe zakonne życie z oddaniem wspierał i prowadził do celu powierzone sobie dusze. Wiedział, że na prostej drodze życia wystarczy spacer, za to w innych momentach potrzebny będzie bieg. Droga nie zawsze będzie wiodła przez piękne pola i łąki, ale czasami będzie wyboistym szlakiem górskim, pełnym niebezpieczeństw. Żadna jednak nie przerośnie naszych możliwości, jeżeli tylko nie stracimy z oczu jej celu - Chrystusa.
 
Strona o bł. O. Honoracie Koźmińskim
Listy, myśli, modlitwy, litanie,
pieśni, rekolekcje i rozważania
o. Gabriel Bartoszewski OFMCap.
Bł. Honorat Koźmiński
brat Szymon Janowski
Bł. Honorat Koźmiński
franciszkanie.pl
Bł. Honorat Koźmiński
honoratki.pl
Honorat Koźmiński
Bracia Doloryści
O. Honorat Koźmiński, kapucyn (1829-1916)
ks. Tomasz Jaklewicz
Zakonna konspiracja
Mariusz Trojnar
Bł. Honorat Koźmiński - życiorys
Gość Niedzielny
Honorat Koźmiński - kierownik dusz
Marek Wójtowicz SJ
Carski więzień konfesjonału
Mariusz Trojnar
Nowenna do bł. Honorata Koźmińskiego
Mariusz Trojnar
Modlitwa o kanonizację bł. Honorata Koźmińskiego
 
Kazimierz Synowczyk
Obecność ukryta

Niepodważalną wartość niniejszej publikacji stanowi fakt, że jest ona bardzo uważnym i pogłębionym studium tekstów bł. Honorata Koźmińskiego o wartości ukrycia w życiu konsekrowanym. Książka obejmuje dwie części; w pierwszej zostały przedstawione podstawy duchowości ukrycia w świetle pism o. Koźmińskiego, w drugiej zaś - duchowość ukrycia w życiu sióstr zgromadzeń honorackich według ojca Założyciela. Na końcu, jako dodatek, umieszczono konferencję o aktach penitenta.
Claude-Charles Billot
Odnaleziony przez Jezusa
Bł. Honorat Koźmiński (1829-1916)

Autor bardzo dobrze zapoznał się z dziejami Polski i w wielu wypadkach fakty z jej historii potrafił powiązać z wydarzeniami na forum europejskim. Jest on kapucynem z dużym stażem, który doskonale zna historię Zakonu, zasady formacji i duchowości minionych wieków. Z tej racji widać, że bardzo dobrze zrozumiał swego starszego współbrata, o. Honorata, i jego drogę do świętości. Trafnie, z punktu widzenia psychologicznego i duchowego, analizuje rozwój i dojrzewanie do świętości. Spostrzeżenia i oceny Autora czasem są zaskakujące i odkrywcze.

Ostatnia aktualizacja: 30.09.2013


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Kordobie, w Hiszpanii - świętych Januarego, Fausta i Marcjalisa, męczenników. Mówią o nich wczesne inskrypcje, kalendarze oraz poeta Prudencjusz. Mimo to niewiele o nich potrafimy powiedzieć. Nie wiemy nawet, czy byli braćmi wedle krwi, czy też stali się nimi, zjednoczeni wspólnym heroicznym wyznaniem wiary.

W Szkocji - św. Komgana, opata. Był zrazu misjonarzem, który przybył, aby ewangelizować Piktów. Potem założył ośrodek w Loekalsh, u wschodnich brzegów północnej Szkocji, ale jego działalność sięgała daleko na tereny sąsiednie. Żył w wieku VIII; bliższych dat z jego życia nie znamy.

W Spirze, w Nadrenii - św. Reginbalda, biskupa. Stał na czele mnichów, których Bruno z Augsburga wezwał do objęcia odnowionego opactwa św. Ulryka i św. Afry. Potem był przełożonym w Ebersberg. W roku 1022 powołano go na urząd opata do Lorsch. W dziesięć lat później cesarz Konrad II powierzył mu stolicę biskupią w Spirze. Zmarł w roku 1039. Wkrótce potem otoczony został czcią wiernych. Żył w czasach feudalnej anarchii, ale jako budowniczy kościołów stał się jednym z prekursorów czasów lepszych, nacechowanych postępem w dziedzinie kultury i obyczajów.

oraz:

św. Chelidonii z Subiaco, dziewicy (+ XII w.); św. Kolmana, męczennika (+ 1012); bł. Magdaleny Panattieri, zakonnicy (+ 1503); św. Teofila z Antiochii, biskupa (+ ok. 180); św. Wenancjusza z Tours, opata (+ V w.)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG