WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:


Menu:

gloria24.pl poleca:

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

Uroczystość
Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa

Ostatnia aktualizacja: 29.05.2013


Dominikański Ośrodek Liturgiczny - liturgia.pl

Eucharystia - pokarm na życie wieczne
Pamiątkę ustanowienia Najświętszego Sakramentu Kościół obchodzi w Wielki Czwartek. Jednak wówczas Chrystus rozpoczyna swoją mękę. Dlatego od XIII wieku Kościół obchodzi osobną uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (zwaną potocznie Bożym Ciałem), aby za ten dar niezwykły Chrystusowi w odpowiednio uroczysty sposób podziękować.
Chrystus Pan ustanowił Najświętszy Sakrament przy Ostatniej Wieczerzy. Opisali to dokładnie wszyscy trzej synoptycy i św. Paweł Apostoł (Mt 26, 26-28; Mk 14, 22-24; Łk 22, 19-20; 1 Kor 11, 17-30). Św. Łukasz przytacza ważne słowa, którymi Chrystus Pan nakazał swoim uczniom sprawować ten Sakrament: "To czyńcie na moją pamiątkę" (Łk 22, 19). Św. Paweł dodaje, że gdyby ktoś odważył się przyjmować Eucharystię niegodnie, sam sobie przez to gotuje sąd Boży (1 Kor 11, 25-30). Apostoł Narodów zaznacza więc, że do przyjęcia Eucharystii należy przystępować z odpowiednim przygotowaniem wewnętrznym; trzeba wypełnić niezbędne warunki, którymi są stan łaski i odpowiednie przygotowanie serca.
Do żadnego sakramentu Chrystus Pan tak starannie swoich uczniów nie przygotowywał, jak do Eucharystii. Na wiele miesięcy przed jej ustanowieniem obiecał, da swoim wiernym na pokarm własne ciało, które będą mogli spożywać, jak się spożywa codzienny chleb. Wskazał przy tym, że Chleb ten będzie miał o wiele donioślejsze skutki dla człowieka niż manna, którą kiedyś Izraelici karmili się na pustyni: da im bowiem życie wieczne. Eucharystia jest tak ważnym pokarmem, że bez niej Jego uczniowie nie dostąpią zbawienia. W najdrobniejszych szczegółach przekazał nam tę mowę Pana Jezusa św. Jan Apostoł, który był obecny przy tej obietnicy (J 6, 22-70). Chrystus, aby jeszcze bardziej utrwalić w pamięci słuchaczy tę obietnicę, poprzedził ją wielkim cudem rozmnożenia chleba.

Eucharystia - realnie obecny Chrystus Kościół od samych początków dawał wyraz swojej wierze w realną obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie i dlatego Eucharystię uczynił centralnym ośrodkiem kultu Nowego Przymierza. Na czym ta obecność polega? Opłatek, który jest dobrze wypieczonym chlebem pszennym, po wypowiedzeniu przez kapłana słów przeistoczenia, mocą Ducha Świętego staje się Ciałem Pana Jezusa, a wino - Jego Krwią. Substancja chleba (opłatka) przechodzi w substancję Ciała Pańskiego, a substancja wina przechodzi w substancję Krwi Pańskiej. Taką władzę powierzył kapłanom sam Chrystus, kiedy powiedział przy Ostatniej Wieczerzy: "To czyńcie na moją pamiątkę" (Łk 22, 19; 1 Kor 11, 25). Tymi słowami polecił Apostołom i ich następcom przeistaczanie (przemienianie) chleba w Ciało Pańskie, a wina w Krew Pańską. Spełniła się w ten sposób obietnica: "A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28, 20).
Skoro w Najświętszym Sakramencie jest obecne Ciało i Krew Pana Jezusa, to jest i Jego Osoba, jest On cały. Nie ma bowiem ciała Pana Jezusa osobno poza Jego Osobą. Według nauki Kościoła Pan Jezus jest obecny w Eucharystii pod każdą widzialną cząstką konsekrowanej Hostii. Dlatego z taką troskliwością kapłan uważa, aby najmniejsze okruchy zebrać do kielicha, spłukać winem i spożyć.
Pan Jezus jest cały i żywy tak pod postacią chleba, jak i pod postacią wina. Gdzie jest bowiem prawdziwe Ciało Chrystusa, tam jest i Jego Krew i cała Jego osoba. Podobnie, gdzie jest Krew Pana Jezusa, tam jest i Jego Ciało.
Pan Jezus w bardzo stanowczych słowach obiecał nam dać na pokarm swoje Ciało i Krew, a obietnicę tę związał z nakazem ich przyjmowania:

Jezus powiedział do tłumów: "Szukacie Mnie nie dlatego, żeście widzieli znaki, ale dlatego, żeście jedli chleb do sytości. Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki, a który da wam Syn Człowieczy. (...) Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i daje życie światu". Rzekli do Niego: "Panie, dawaj nam zawsze tego chleba". Odpowiedział im Jezus: "Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nigdy pragnąć nie będzie. (...) Jam jest chleb, który z nieba zstąpił. (...) Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata". Sprzeczali się między sobą Żydzi mówiąc: "Jak On może nam dać (swoje) ciało do spożycia?" Rzekł do nich Jezus: "Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim... Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki". A pośród jego uczniów, którzy to usłyszeli, wielu mówiło: "Trudna jest ta mowa. Któż jej słuchać może?" (J 6, 26-60).

W tych słowach Pan Jezus daje obietnicę chleba z nieba, którym jest Jego Ciało. Kto będzie spożywał ten Chleb, będzie miał życie wieczne. Kiedy zaś nawet wśród uczniów znalazło się wielu, którzy z tego powodu nie tylko nie dali wiary Chrystusowi, ale nawet od Niego odeszli, Pan Jezus nie tylko nie ustąpił, ale zwrócił się wprost do samych Apostołów: "Czyż i wy chcecie odejść?" (J 6, 67). Chrystus był więc gotów zrezygnować nawet z niektórych uczniów, ale obietnicy swojej nie cofnął.
Komunia święta - zadatek nieśmiertelności Jezus dając obietnicę Komunii świętej równocześnie wskazał na jej zasadniczy cel: życie wieczne. "Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym" (J 6, 54). Chrystus przyrzeka więc dwa ważne dary: wieczne zbawienie duszy i chwałę zmartwychwstałych ciał. Komunia święta daje nam prawo do nieba i jest zadatkiem nieśmiertelności także naszych ciał. Przyjmując bowiem uwielbione ciało Chrystusa, zostajemy w swoim ciele niejako wszczepieni w Jego nieśmiertelne ciało, nabywamy prawa do nieśmiertelności i zmartwychwstania. Według nauki Kościoła, Komunia święta pomnaża w nas łaskę uświęcającą, gładzi grzechy powszednie, łagodzi namiętności ciała. Dlatego Kościół poleca, przynajmniej w czasie wielkanocnym, kiedy to została ustanowiona Eucharystia (Wielki Czwartek), przyjmować Komunię świętą.
Przyjęta jest powszechnie praktyka częstego nawiedzania Pana Jezusa, obecnego w Najświętszym Sakramencie. Dlatego poleca się, by kościoły przynajmniej w pewnych porach były otwarte. Komunię sakramentalną w takich wypadkach zastępuje częściowo "komunia duchowa", czyli gorące pragnienie przyjęcia eucharystycznego Chrystusa.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Od XVI w. przyjęła się w Kościele praktyka czterdziestogodzinnej adoracji Najświętszego Sakramentu. Praktykę tę wprowadził do Mediolanu św. Karol Boromeusz w roku 1520. Św. Filip Nereusz propagował ją w Rzymie od roku 1548. Św. Kajetan (+ 1547) propagował ten zwyczaj przez swój zakon teatynów. Papież Klemens VIII rozszerzył tę praktykę na wszystkie kościoły rzymskie w roku 1592. Dzisiaj praktyka ta znana jest w całym Kościele. Każda diecezja ma tak podzielone kościoły parafialne, aby Pan Jezus przez cały rok był nieustannie adorowany.
Istnieją także zakony, założone jedynie w tym celu, aby nieustannie adorować Chrysusa w Najświętszym Sakramencie. W Polsce istnieją trzy zakony od wieczystej adoracji: benedyktynki-sakramentki, sprowadzone do Warszawy w wieku XVII; siostry Franciszkanki od Najśw. Sakramentu (Ubogie Klaryski od Wieczystej Adoracji) sprowadzone do Gniezna z Francji w roku 1871; oraz Siostry Eucharystki.
W drugiej połowie XIX w. narodziła się także praktyka organizowania kongresów eucharystycznych. Pierwszy Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny odbył się w Lille w 1881 roku z inicjatywy Marii Tamisier. Ostatni taki Kongres, pięćdziesiąty w historii, odbył się w 2012 r. w Dublinie. Na kongresy papież wysyła swojego legata lub sam w nich uczestniczy. Oprócz kongresów międzynarodowych odbywają się kongresy narodowe, prowincjonalne, diecezjalne.

Eucharystia - spełnienie pragnień Inicjatorką ustanowienia święta Bożego Ciała była św. Julianna z Cornillon (1192-1258). Kiedy była przeoryszą klasztoru augustianek w Mont Cornillon w pobliżu Liege, w roku 1245 została zaszczycona objawieniami, w których Chrystus żądał ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszej Eucharystii. Pan Jezus wyznaczył sobie nawet dzień uroczystości Bożego Ciała - czwartek po niedzieli Świętej Trójcy. Biskup Liege, Robert, po naradzie ze swoją kapitułą i po pilnym zbadaniu objawień, postanowił wypełnić życzenie Pana Jezusa. W roku 1246 odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna.
Jednak w tym samym roku biskup Robert zmarł. Wyższe duchowieństwo miasta, za namową teologów, uznało krok zmarłego ordynariusza za przedwczesny, a wprowadzenie święta pod taką nazwą za wysoce niewłaściwe. Co więcej, omalże nie oskarżono św. Julianny o herezję. Karnie została przeniesiona z klasztoru w Mont Cornillon na prowincję (1247 r.). Po interwencji archidiakona katedry w Liege, Jakuba, kardynał Hugo zlecił ponowne zbadanie sprawy i zatwierdził święto. W roku 1251 po raz drugi archidiakon Jakub poprowadził ulicami Liege procesję eucharystyczną. Pan Jezus hojnie wynagrodził za to gorliwego kapłana. Ten syn szewca z Troyes (Szampania) został wkrótce biskupem w Verdun, patriarchą Jerozolimy i ostatecznie papieżem (1261-1264). Panował jako Urban IV. On też w roku 1264 wprowadził w Rzymie uroczystość Bożego Ciała.
Procesja Bożego Ciała Bezpośrednim impulsem do ustanowienia święta miał być cud, jaki wydarzył się w Bolsena. Kiedy kapłan odprawiał Mszę świętą, po Przeistoczeniu kielich trącony ręką przechylił się tak nieszczęśliwie, że wylało się wiele kropel krwi Chrystusa na korporał. Przerażony kapłan ujrzał, że postacie wina zmieniły się w postacie krwi. Zawiadomiony o tym cudzie papież, który przebywał wówczas w pobliskim mieście Orvieto, zabrał ten święty korporał. Do dnia obecnego znajduje się on w bogatym relikwiarzu w katedrze w Orvieto. Dotąd widać na nim plamy. W czasie procesji Bożego Ciała obnosi się ten korporał zamiast monstrancji. Korzystając z tego, że na dworze papieskim w Orvieto przebywał wówczas św. Tomasz z Akwinu, Urban IV polecił mu opracowanie tekstów liturgicznych Mszy świętej i Oficjum. Wielki doktor Kościoła uczynił to po mistrzowsku. Tekstów tych używa się do dziś. Najbardziej znany i często śpiewany jest hymn Pange lingua (Sław, języku...), a zwłaszcza jego dwie ostatnie zwrotki (Przed tak wielkim Sakramentem). Podobnie ostatnie zwrotki hymnu Verbum supernum śpiewane są przy wystawianiu Najświętszego Sakramentu (O zbawcza Hostio). Natomiast fragment hymnu Sacris solemniis stał się samodzielną pieśnią (Panis angelicus) wykonywaną przez najsłynniejszych śpiewaków operowych.
Papież Klemens V odnowił święto (1314), które po śmierci Urbana zaczęło zanikać. Papież Jan XXII (+ 1334) zatwierdził je dla całego Kościoła. Od czasu papieża Urbana VI uroczystość Bożego Ciała należy do głównych świąt w roku liturgicznym Kościoła (1389). Pierwsza wzmianka o procesji w to święto pochodzi z Kolonii z roku 1277. Od wieku XIV spotykamy się z nią w Niemczech, Anglii, Francji, Hiszpanii i w Mediolanie. Od wieku XV przyjął się w Niemczech zwyczaj procesji do czterech ołtarzy. Msze święte przy wystawionym Najświętszym Sakramencie wprowadzono w wieku XV (obecnie wystawia się Najświętszy Sakrament tylko poza Mszą św.).
Do roku 1955 obowiązywała oktawa Bożego Ciała. Na prośbę Episkopatu Polski w Polsce został zachowany zwyczaj obchodzenia oktawy, choć nie ma ona już charakteru liturgicznego.
Po raz pierwszy z procesją Bożego Ciała na terenie Polski spotykamy się już w XIV wieku w Płocku i we Wrocławiu. Od wieku XVI wprowadzono zwyczaj śpiewania Ewangelii przy czterech ołtarzach. Istnieje on do dnia dzisiejszego. Od dawna przyjął się zwyczaj, kultywowany do dzisiaj, że lud przynosi do kościoła wianki ziół, które kapłan poświęca w dniu oktawy, po czym lud zabiera je do domu. Zawiesza się je na ścianie, by chroniły od choroby; poszczególne gałązki można też umieszczać na polach, by plony lepiej rosły i by Bóg zachował je od robactwa i nieurodzaju. W niektórych stronach drzewka i gałęzie, którymi był przystrojony kościół i ołtarze w czasie procesji Bożego Ciała, po oktawie zabierano na pola i tam je zatykano. Ich część palono, aby dym odstraszał chmury, niosące grad i pioruny.

Św. Kasper de Buffalo - czciciel Krwi Chrystusa Obecnie pełna nazwa uroczystości Bożego Ciała mówi o Najświętszym Ciele i Krwi Chrystusa. Do czasu reformy soborowej istniało osobne święto ku czci Najdroższej Krwi Chrystusa. Do dziś istnieją kościoły pod tym wezwaniem. Jak Boże Ciało jest rozwinięciem treści Wielkiego Czwartku, tak uroczystość Najdroższej Krwi Jezusa była jakby przedłużeniem Wielkiego Piątku. Ustanowił ją w roku 1849 papież Pius IX i wyznaczył to święto na pierwszą niedzielę lipca. Cały miesiąc był poświęcony tej tajemnicy. Papież św. Pius X przeniósł święto na dzień 1 lipca. Papież Pius XI podniósł je do rangi świąt pierwszej klasy (1933) na pamiątkę dziewiętnastu wieków, jakie upłynęły od przelania za nas Najświętszej Krwi.
Szczególnym nabożeństwem do Najdroższej Krwi Pana Jezusa wyróżniał się św. Kasper de Buffalo, założyciel osobnej rodziny zakonnej pod wzewaniem Najdroższej Krwi Pana Jezusa (+ 1837). Misjonarze Krwi Chrystusa mają swoje placówki także w Polsce. Od roku 1946 pracują w Polsce także siostry Adoratorki Krwi Chrystusa, założone przez św. Marię de Mattias. Oba te zgromadzenia do dzisiaj w dniu 1 lipca obchodzą uroczystość Krwi Chrystusa. Gorącym nabożeństwem do Najdroższej Krwi wyróżniał się także papież bł. Jan XXIII (+ 1963). On to zatwierdził litanię do Najdroższej Krwi Pana Jezusa.
Nabożeństwo ku czci Krwi Pańskiej ma uzasadnienie w Piśmie świętym, gdzie wychwalana jest krew męczenników, a przede wszystkim krew Jezusa Chrystusa. Po raz pierwszy Pan Jezus przelał ją przy obrzezaniu. W Ogrodzie Oliwnym pocił się krwawym potem (Łk 22, 44). Nader obficie płynęła ona przy biczowaniu i koronowaniu cierniem, a także przy ukrzyżowaniu. Kiedy żołnierz przebił Jego bok, "natychmiast wypłynęła krew i woda" (J 19, 24).
Serdeczne nabożeństwo do Krwi Pana Jezusa mieli święci średniowiecza. Połączone ono było z nabożeństwem do Ran Pana Jezusa, a zwłaszcza do Rany Jego boku. Wyróżniali się tym nabożeństwem: św. Bernard (+ 1153), św. Anzelm (+ 1109), bł. Gueryk d'Igny (+ 1160) i św. Bonawentura (+ 1270). Dominikanie w piątek po oktawie Bożego Ciała, chociaż nikt nie spodziewał się jeszcze, że na ten dzień zostanie kiedyś ustanowione święto Serca Pana Jezusa, odmawiali oficjum o Ranie boku.
Reforma liturgii z roku 1969 złączyła uroczystość Przenajdroższej Krwi Pana Jezusa z uroczystością Bożego Ciała, automatycznie znosząc dotychczasowe święto z 1 lipca. Eucharystia to bowiem Najświętsze Ciało i Najświętsza Krew Pana Jezusa.



Zapraszamy do lektury kolejnych tekstów na temat uroczystości Bożego Ciała. Podzieliliśmy je tematycznie na kilka grup:

Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie


Nauczanie Kościoła

Jan Paweł II
List z okazji 750-lecia święta Bożego Ciała
28 maja 1996 r.
Jan Paweł II
Chleb pielgrzymów
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 11 czerwca 1998 r.
Jan Paweł II
Wymowa procesji Bożego Ciała
Anioł Pański, 14 czerwca 1998 r.
Jan Paweł II
Eucharystia sakramentem miłości i pokoju
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 3 czerwca 1999 r.
Jan Paweł II
Kościół zgromadzony wokół Eucharystii
Nieszpory na rozpoczęcie 47. Międzynarodowego
Kongresu Eucharystycznego, 18 czerwca 2000 r.
Jan Paweł II
Jezus Chrystus, jedyny Zbawiciel świata
Anioł Pański podczas 47. Międzynarodowego
Kongresu Eucharystycznego, 18 czerwca 2000 r.
abp Zenon Grocholewski
Eucharystia źródłem mocy
Homilia podczas 47. Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego,
20 czerwca 2000 r.
Jan Paweł II
Eucharystia źródłem misyjnej działalności Kościoła
Audiencja generalna podczas 47. Międzynarodowego
Kongresu Eucharystycznego, 21 czerwca 2000 r.
Jan Paweł II
Bóg pośrodku swojego ludu
Homilia w uroczystość Bożego Ciała podczas 47. Międzynarodowego
Kongresu Eucharystycznego, 22 czerwca 2000 r.
Jan Paweł II
Zamieszkał wśród nas
Anioł Pański podczas 47. Międzynarodowego
Kongresu Eucharystycznego, 25 czerwca 2000 r.
Jan Paweł II
Dar nieskończonej miłości Chrystusa
Homilia podczas Statio Orbis na zakończenie 47. Międzynarodowego
Kongresu Eucharystycznego, 25 czerwca 2000 r.
Jan Paweł II
Chleb wędrującego ludu
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 14 czerwca 2001 r.
Jan Paweł II
Eucharystia sakramentem miłości
Anioł Pański, 17 czerwca 2001 r.
Jan Paweł II
Podziw i wdzięczność za dar Eucharystii
Homilia podczas uroczystość Bożego Ciała, 30 maja 2002 r.
Jan Paweł II
Boże Ciało
Anioł Pański, 2 czerwca 2002 r.
Jan Paweł II
Kościół żyje Eucharystią
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 19 czerwca 2003 r.
Jan Paweł II
Rok Eucharystii
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 10 czerwca 2004 r.
Jan Paweł II
Ciało i Krew Chrystusa
Anioł Pański, 13 czerwca 2004 r.
Jan Paweł II
Z Eucharystii czerpiemy siłę
Anioł Pański, 20 lutego 2005 r.
 
Benedykt XVI
Nasze drogi niech będą drogami Jezusa
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 26 maja 2005 r.
Benedykt XVI
Eucharystia skarbem naszego życia
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 15 czerwca 2006 r.
Benedykt XVI
Czeka w Eucharystii na człowieka
Anioł Pański, 18 czerwca 2006 r.
Benedykt XVI
Pan Jezus idzie ulicami Rzymu
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 7 czerwca 2007 r.
Benedykt XVI
Praktyka adoracji eucharystycznej
Anioł Pański, 10 czerwca 2007 r.
Benedykt XVI
Pochylmy się przed Bogiem, który pochylił się nad nami
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 22 maja 2008 r.
Benedykt XVI
Eucharystia szkołą miłości i solidarności
Anioł Pański, 25 maja 2008 r.
Benedykt XVI
Odnówmy wiarę
w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 11 czerwca 2009 r.
Benedykt XVI
W znaku Bożego Ciała niebo i ziemia stają się jednością
Anioł Pański, 14 czerwca 2009 r.
Benedykt XVI
Adorujemy Eucharystię,
bo w niej jest obecne prawdziwe Ciało Jezusa
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 3 czerwca 2010 r.
Benedykt XVI
Zmartwychwstały Chrystus idzie pośród nas
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 23 czerwca 2011 r.
Benedykt XVI
Święto Eucharystii, bez której Kościół nie może istnieć
Anioł Pański, 26 czerwca 2011 r.
Benedykt XVI
Brak sacrum zubaża kulturę
Homilia w uroczystość Bożego Ciała, 7 czerwca 2012 r.
Benedykt XVI
Moc, którą daje Chleb eucharystyczny
Anioł Pański, 10 czerwca 2012 r.

Wokół tajemnicy Eucharystii

ks. Aleksander Posacki SJ
Cuda eucharystyczne
ks. Ksawery Sokołowski
Cuda eucharystyczne
Nasza Arka - miesięcznik rodzin katolickich
Cuda Eucharystyczne

Tajemnica Eucharystii
Wieczernik - Matka wszystkich kościołów
Lanciano - cud potwierdzony przez naukę
Offida - sprofanowana Hostia
Bolsena i Orvieto - krwawiąca Hostia
Siena - brewiarz we krwi
Erding - pod opieką Paulinów
Santarem - krew w ampułce
Walldürn i Ludberg - wyznania na łożu śmierci
Brugia - krople krwi
Wielbiąc Najświętszy Sakrament
To jest Ciało Pana Jezusa - wierzysz w to?
Sanktuaria Eucharystyczne w Polsce
Poznań - cud trzech Hostii
Glotowo - Hostia znaleziona w polu
Jankowice Rybnickie - Hostia znaleziona w dziupli
Częstochowa - Sanktuarium Najdroższej Krwi Chrystusa
Bisztynek - cudowna Krew na ołtarzu
Ujście - wielkopolska Kalwaria
Posty Eucharystyczne
Marta Robin - pół wieku z Eucharystią
Teresa Neumann - nauka nie znalazła wyjaśnienia
brewiarz.pl
Litania do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana
Tomasz Grabowski OP, dk. Krzysztof Porosło
Komentarz na Boże Ciało (format audio)
Justyna Zapotoczny
Bliżej tabernakulum
ks. Mariusz Frukacz
Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa
Justyna Wołoszka
Procesja Corpus Domini
Dobromiła Salik
Dwie Hostie
kard. Carlo Maria Martini SJ
Jak mówić o Eucharystii człowiekowi trzeciego tysiąclecia?
ks. Bogusław Nadolski
Święto Eucharystii
Roman Landowski
Boży dar
Józef Smosarski
Boże Ciało - adoracja, spektakl, wierzenia
Wiesława Dąbrowska-Macura
Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa
ks. prof. Stefan Koperek
Święto Bożego Ciała (format RealAudio)
ks. prof. Stefan Koperek
Procesje Eucharystyczne (format RealAudio)
Parafia św. Jana Chrzciciela w Owińskach
Ustanowienie święta Bożego Ciała
- Bł. Julianna z Mont Cornillon
Sebastian Adamkiewicz
Boże Ciało - od herezji do jednego z głównych świąt Kościoła
o. Wiesław Dawidowski OSA
Już bliżej być nie mogę
Marcin Mogielski OP
Pokarm dla głodnych, napój dla spragnionych
ks. Wojciech Węgrzyniak
Trzy problemy z Bożym Ciałem
Karol Wielgosz OP
Abyśmy doznawali owoców Twojego odkupienia
liturgia.pl
Procesje Bożego Ciała w różnych częściach świata
KAI
Boże Ciało w Austrii - w centrum Wiednia i na jeziorach
św. Tomasz z Akwinu
Hymny
Friar Alessandro
Panis Angelicus (format video)

Sięgnij na półkę

ks. Bogusław Nadolski TChr
Pan idzie z nieba. Homilie na Boże Ciało

Książkę tę tworzą homilie przeznaczone na uroczystość Bożego Ciała. Zawarte w nich rozważanie Słowa Bożego odnosi się do współczesności, do codzienności naszego życia. Autor zamieszcza również słowo wstępne, w którym zawiera ważne informacje na temat genezy i istoty święta Eucharystii.
praca zbiorowa
Boże Ciało - procesja

Archidiecezjalna Komisja ds. Muzyki Kościelnej w Krakowie przygotowała opracowanie prowadzenia procesji w Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (Boże Ciało). Znalazły się w nim zarówno teksty modlitw, jak i tony śpiewanych Ewangelii podczas procesji, a także pieśni eucharystycznych.
praca zbiorowa
Dekoracje na Boże Ciało i Wielki Post

Podczas uroczystości Ciała i Krwi Pańskiej, kiedy wychodzimy z kościoła w procesji dając świadectwo swojej przynależności do Kościoła Chrystusowego, budujemy cztery ołtarze, przy których zatrzymujemy się, modlimy i słuchamy Słowa Bożego. Oprócz projektów dekoracji na Boże Ciało zamieszczono w książce także projekty ciemnic i grobów Pańskich.
Joanna Wilkońska
Boże Ciało

Kartonowa książeczka dla najmłodszych, opowiadająca o tym ważnym katolickim święcie. Ważnym elementem procesji jest udział młodszych dzieci. Dziewczynki sypią kwiatki, chłopcy dzwonią dzwoneczkami... O tym wszystkim opowiadają krótkie opisy pod barwnymi ilustracjami.
Sylwia Palka
Objawiona obecność. Cuda eucharystyczne

"Eucharystia sama w sobie jest największym cudem" - właściwie te słowa św. Tomasza z Akwinu mówią wszystko i stanowią najlepsze wprowadzenie. Problem polega na tym, że nawet tajemnica może spowszechnieć, a cud, który na ołtarzach świata mamy codziennie, niejako na wyciągnięcie ręki, już nie zachwyca, nie rodzi pytań. Czy gdyby wychodzących z kościoła po niedzielnej Eucharystii zapytać, czy w życiu choć raz było im dane uczestniczyć w cudzie, czy choćby o nim słyszeć, potrafiliby udzielić odpowiedzi?
Sergio Meloni
Cuda eucharystyczne i chrześcijańskie korzenie Europy

Cuda eucharystyczne mają utwierdzić wiarę w rzeczywistą obecność Ciała i Krwi Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Pan dokonuje tych nadzwyczajnych interwencji, aby dać łatwy i widoczny dla wszystkich znak, że w Eucharystii jest Jego prawdziwe Ciało i prawdziwa Krew. W tym bogato ilustrowanym opracowaniu znalazły swe odzwierciedlenie również rozmaite przejawy kultu eucharystycznego, m.in. ustanowienie święta Bożego Ciała.
Maria Spiss
Cuda eucharystyczne w Polsce

Pięć beletryzowanych opowiadań autorstwa Marii Spiss wprowadza czytelnika w tematykę niezwykłych zjawisk, które na przestrzeni kilkuset lat miały miejsce w Głogowie, Poznaniu, Jankowicach Rybnickich, Dubnej i ostatnio w Sokółce. Autorka plastycznie opisuje cuda eucharystyczne oraz towarzyszącą im niepowtarzalną atmosferę.

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum