"Pan skierował do Eliasza słowo: «Odejdź stąd i udaj się na wschód, by ukryć się przy potoku Kerit, który jest na wschód od Jordanu. Wodę będziesz pił z potoku, krukom zaś kazałem, żeby cię tam żywiły»".

Te zbawienne nakazy, do zachowania których Duch Święty natchnął Eliasza, i obietnice, do zdobycia których go zachęcił, powinny stać się dla nas, mnichów, przedmiotem medytacji, słowo po słowie, nie tylko w ich historycznym znaczeniu, ale także w ich znaczeniu mistycznym; to właśnie w nich zawiera się nasz sposób życia, to znaczy forma wiodąca do profetycznej doskonałości oraz cel eremickiego życia.

Cel tego życia jest podwójny. Pierwszy osiągamy przy pomocy łaski Bożej przez swój własny wysiłek i ćwiczenie się w cnotach. Jest nim ofiarowanie Bogu serca świętego i wolnego od aktualnego stanu grzechu. Do tego celu dochodzimy wówczas, gdy jesteśmy doskonali i "ukryci przy potoku Kerit", to znaczy w tej miłości, o której mówi Mędrzec: "Miłość wszelki błąd zakrywa". Życząc Eliaszowi osiągnięcia tego celu, Bóg powiedział do niego: "Ukryj się przy potoku Kerit".

Drugi cel tego życia postawiony jest przed nami jako dar niczym nieskrępowanej miłości Boga; nie tylko po śmierci, ale już podczas tego ziemskiego życia możemy do pewnego stopnia smakować w sercu i doświadczać umysłem mocy Bożej obecności oraz słodyczy niebieskiej chwały - oznacza to picie z potoku Bożych pociech. Bóg obiecał to Eliaszowi w słowach: "Wodę będziesz pił z potoku".

Podejmując życie pustelnicze, mnich powinien mieć na uwadze obydwa cele, co prorok poświadcza w słowach: "Jak ziemia zeschła, spragniona, bez wody, tak ja w świątyni wpatruję się w Ciebie, by ujrzeć Twoją potęgę i chwałę". Decydując się na pozostanie na "ziemi zeschłej, spragnionej i bez wody", przychodząc tam przed oblicze Boga w "świątyni", to znaczy z sercem wolnym od grzechu, prorok wskazuje na pierwszy cel pustelniczego życia, którym jest oddanie Bogu serca świętego, czyli wolnego od wszelkiego aktualnego grzechu. Dodając: "by ujrzeć Twoją potęgę i chwałę", jasno zaznaczył drugi cel tego życia, który częściowo można osiągnąć już tutaj, na ziemi, doświadczając mistycznie w swoim sercu mocy Bożej obecności oraz kosztując słodyczy niebieskiej chwały.

Przez pierwszy z tych dwóch celów, to znaczy czystość serca i doskonałą miłość, dochodzi się do drugiego - doświadczalnej znajomości Bożej mocy i niebieskiej chwały, według słów Pana: "Kto Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie".