Wewnętrzna rozmowa z Bogiem powinna opierać się na częstej pamięci o Jego obecności; na wzbudzaniu w każdej godzinie aktów uwielbienia i miłości do Niego; na możliwie najczęstszym przypominaniu sobie tego, na co najbardziej zwróciłyśmy uwagę w czasie rozmyślania, a głównie na uczuciach i postanowieniach, jakie powzięłyśmy celem postępowania w świętej miłości.

We wszystkich wydarzeniach przykrych dla naszych zmysłów winnyśmy widzieć ojcowską dobroć Boga, który je dopuszcza, abyśmy odczuły Jego Boską sprawiedliwość. Czasami pozwala na te przykre wydarzenia dla naszej poprawy; kiedy indziej chce nam pokazać swoją wielką miłość. Bóg daje nam sposobność cierpienia, byśmy miały udział w zasługach cierpień Jego Syna. Bądźmy więc wdzięczne za to i wzbudzajmy akty dziękczynienia. Kiedy zaś spotyka nas coś miłego i sprawy układają się zgodnie z naszymi pragnieniami, zanim uniesiemy się radością, spójrzmy na to okiem wiary i bądźmy wdzięczne Bogu, który w swoim miłosierdziu daje nam tę radość. Przyjmijmy i ponawiajmy akty miłości do Boga.

Powinnyśmy również starać się, by to wszystko, co odczuwamy zmysłami, służyło nam do wzniesienia umysłu do Boga. Pamiętajmy, że Jego potężna ręka to sprawiła. Starajmy się śledzić plan Boga, który w dziele stworzenia kierował się dobrem człowieka. Dziękujmy Mu za to.

Kiedy indziej pomyślmy o doskonałości wszystkich rzeczy stworzonych, jakie Bóg nam daje. Chce nas w ten sposób oderwać od próżnego upodobania naszej upadłej natury w rzeczach, które nie zasługują na to, by zajmować nasz umysł. Sprzeciwiajmy się takim upodobaniom i powiedzmy Bogu, że na ziemi pragniemy tylko Jego samego.

Kiedy czasem wydaje się nam, że potrzebujemy pomocy od stworzeń i nie otrzymujemy jej, powinnyśmy widzieć w tym najświętszą wolę Boga i przyjąć ją z pokorą w przekonaniu, że dzieje się tak za zrządzeniem Opatrzności. W takiej sytuacji powinnyśmy tym bardziej wznosić naszą duszę ku Bogu. Zawsze i we wszystkim uciekajmy się do Niego. On od wieczności wystarczał sam sobie, a więc powinien wystarczać i nam. Żyjemy w stanie, w jakim powinnyśmy mieć Boga za jedyną pociechę. Powinnyśmy z miłością przyjmować Jego Boską wolę, gdy pozbawia nas różnych rzeczy, choćby się nam wydawało, że koniecznie ich potrzebujemy. Pozostańmy sam na sam z Bogiem w spokoju i bez szemrania.