Jeśli ktoś przychodzi do furty klasztornej, chcąc opuścić świat i być zaliczonym w poczet braci, niech nie będzie miał swobodnego wstępu. Najpierw należy powiadomić ojca klasztoru, a on niech pozostanie kilka dni poza furtą. W międzyczasie należy nauczyć go Modlitwy Pańskiej i tyle psalmów, ile będzie w stanie się nauczyć. Niech dokładnie wykaże, czy przypadkiem nie popełnił jakiegoś przestępstwa i, powodowany strachem, czasowo tylko nie chciał się oddalić; względnie czy nie znajduje się pod czyjąś władzą. Należy też zobaczyć, czy może wytrzymać bez rodziców lub wzgardzić własnymi dobrami.

Jeśli stwierdzą, że jest zdolny do modlitwy i wszystkiego innego, niech nauczą go i innych zasad życia klasztornego: czego powinien przestrzegać i co robić, i komu ma służyć zarówno w zgromadzeniu wszystkich braci, jak i w domu, do którego będzie przydzielony, czy też jeśli chodzi o porządek w przyjmowaniu pożywienia, aby przyłączył się do braci już poinstruowany i zdolny do spełniania każdego dobrego czynu. Niech go rozbiorą następnie ze świeckiego stroju i niech przyodzieją go w habit mniszy.

Trwajmy niezłomnie i niewzruszenie, abyśmy poprzez nieustanne rozważanie prawa Bożego położyli kres fermentowi myśli, które kipią w nas jak gotująca się woda, przez co wyzwolimy się z prawa pożądliwości cielesnej i będziemy mogli poświęcić się temu, co podoba się Bogu. Wystrzegajmy się skalania ziemskimi troskami i wszelką wyniosłością, która jest największą głupotą, najgorszym złem. Mając zawsze Pana przed oczyma, pamiętajmy o Jego krzyżowej męce i śmierci, dzięki której zostaliśmy odkupieni i ożywieni. Nienawidźmy więc świata i wszystkiego, co jest na nim (por. 1 J 2, 15); odrzucajmy także wszelkie udogodnienia dla ciała. Wyrzeknijmy się tego życia, by żyć dla Boga i Jemu służyć.

Pamiętajmy, najukochańsi, o naszych zobowiązaniach: obiecaliśmy, że będziemy służyć Bogu i będziemy musieli zdać z tego sprawę w dzień sądu. Znośmy głód, pragnienie, nagość, czuwania. Bądźmy wytrwali w śpiewaniu psalmów i w modlitwie, jęcząc w głębi serca i łzy wylewając. Badajmy siebie samych uważnie, czy dzięki Jego ogromnej łaskawości przynajmniej w czymkolwiek zostaniemy uznani za godnych Boga. Nie unikajmy trudów i ucisków, abyśmy osiągnęli spokój pocieszenia Pańskiego i zasłużyli na nieśmiertelne życie i wieczny odpoczynek.