Dobry ów ojciec rodziny, bogaty w miłosierdzie, który w każdym czasie zasiewa ziarno i zbiera piękne plony - słowa błogosławionego Bartłomieja Gutierrez - zebrał obecnie z tej żyznej roli Kościoła japońskiego dorodne i obfite żniwo świętych męczenników. Dlatego słowami Proroka winniśmy składać wieczne dzięki wiecznemu Gospodarzowi: "Na wieki będę sławił miłosierdzie Pana". Godne to i sprawiedliwe, by głosić wszystkim chrześcijanom i całemu Kościołowi to chwalebne i apostolskie postępowanie, by dziękowali wszędzie i nieustannie za wielkie dzieła miłosierdzia i Bożą łaskę, objawiające się w tym postępowaniu i dające tak godne podziwu męstwo w wyznawaniu wiary katolickiej, od której ani na włos nie odeszli, narażając we życie na śmierć od miecza, ognia i innych najrozmaitszych okrucieństw.

Te cierpienia i więzienne trudy, które znieśli święci męczennicy, to temat bardzo bogaty i mogący służyć ku zbudowaniu:

18-stego listopada ubiegłego roku 1629 - donosi bł. Franciszek od Jezusa - schwytano mnie w Górach Yukinoura, 55 km od Nagasaki, gdzie już przebywali jako więźniowie: o. Bartłomiej Gutierrez z naszego Zakonu oraz jakiś ojciec jezuita, Japończyk, wraz z innymi chrześcijanami.

Po upływie miesiąca zaczęły do nas docierać różne wersje tego, co nas czeka: że nas wywiozą na Filipiny, że nas nie zamordują w tym roku, to znów, że wkrótce czeka nas śmierć. W końcu Portugalczyk, Hieronim de Macedo, przebywający w Nagasaki, w sierpniu przekazał nam wiadomość, że z ust samego tyrana usłyszał, iż nasze święto i zaślubiny nastąpią z pewnością w tym roku, na początku listopada.

Ta wiadomość sprawiła nam najwyższą pociechę i radość. Przeto, dzięki miłosierdziu dobrego Boga i Pana naszego, mamy mocną nadzieję, że dostąpimy tego, czego od dawna pragnęliśmy i w ten sposób nie stracimy tego, na co zostaliśmy stworzeni. Wszystko bowiem jest darem bezinteresownym dobrego Boga naszego, dlatego bez przerwy ja sam i inni składamy Mu dzięki.

Dnia 2 września 1632 r. poseł gubernatora Unemedono ogłosił im wyrok śmierci, który brzmiał: "Cesarz zarządził, by na przygotowanym już miejscu zostało spalonych sześciu więźniów, jeżeli nie porzucą wiary, do której się przyznają. Jeśli się jej wyrzekną, zaraz zostaną zwolnieni i doznają łaskawości i szacunku ze strony cesarza". Gdy usłyszeli ten wyrok, odpowiedzieli jednogłośnie: "Pragniemy oddać życie za Jezusa Chrystusa i Jego święte prawa". W tym samym więc dniu o. Wincenty zredagował następującą deklarację, którą wszyscy podpisaliśmy i posłali Portugalczykom, naszym przyjaciołom:

"Chwała niech będzie Najświętszemu Sakramentowi! Na cześć i chwałę Boga zaświadczam, że dziś, w czwartek, 2 września, przybył do więzienia poseł cesarski z zawiadomieniem, że już przygotowano miejsce kaźni, gdzie jutro lub pojutrze zostanie wykonany wyrok spalenia nas żywcem według nakazu cesarza. Zapewnił nas, że zostaniemy natychmiast zwolnieni i nagrodzeni, jeśli się wyprzemy wiary. Wszyscy jednogłośnie odpowiedzieliśmy, że oddamy życie dla Boga w każdej chwili, kiedy tylko im się spodoba nam je odebrać i że jesteśmy gotowi z radością je poświęcić z miłości ku Niemu, ku Jego prawu i Ewangelii. Niech Bóg miłosierny będzie uwielbiony za cuda, jakie nam tak hojnie wyświadczył, mimo naszej niegodności. Was zaś prosimy, polecajcie nas Bogu!

Br. Wincenty do św. Antoniego, br. Antoni Gutierrez, br. Franciszek od Jezusa, Hieronim od Krzyża, Antoni Igida, br. Gabriel. Nie wyprzemy się wiary, nawet pod groźbą śmierci!"