Można pogodzić posiadanie dóbr kościelnych ze wzgardą swoich własnych dóbr, zrodzoną z umiłowania doskonałości. Te pierwsze bowiem nie są własnymi dobrami, lecz wspólnymi dobrami Kościoła. Każdy więc, kto porzucił lub sprzedał osobistą własność, dowiódł, że gardzi nią, ale gdy zostanie postawiony nad jakąś wspólnotą kościelną, staje się szafarzem tego wszystkiego, co Kościół posiada.

To bowiem znaczy gardzić posiadając: posiadać nie dla siebie, ale dla innych. Nie należy się chełpić posiadaniem dóbr Kościoła, ale trzeba je przyjąć po to, by życzliwie wspomagać bliźnich. Kościół posiada dobra wspólnie z tymi, którzy niczego nie mają. Nie powinien z tych dóbr udzielać czegokolwiek tym, którzy potrafią sami sobie radzić, ponieważ dawanie tym, którzy już mają, jest trwonieniem dóbr Kościoła.

Kapłan, któremu powierzono rozporządzanie dobrami, nie tylko bez chciwości, ale i chwalebnie postępuje przyjmując dobra, aby je rozdzielać innym. A sprawiedliwie rozdziela otrzymane dobra ten, kto swoje własne zostawił albo rodzicom, albo podzielił między potrzebującymi, albo też powierzył je Kościołowi, stając w rzędzie ubogich z miłości do ubóstwa. Z tego więc, co rozdaje ubogim, sam też żyje w dobrowolnym ubóstwie. Również duchowni, którzy z własnej woli lub z urodzenia są ubodzy, razem z doskonałością cnoty otrzymują rzeczy konieczne, wtedy gdy żyją albo w swoim domu, albo w zgromadzeniu, a skłania ich do przyjęcia tych rzeczy nie chciwość, tylko życiowa potrzeba.

Apostoł poucza nas, że powinniśmy stać się dla wiernych wzorem życia. Jakież jednak znaczenie miałyby te słowa, jeśliby ten, któremu powierzono troskę o pouczanie dobrych i napominanie złych, dawał wprawdzie swoim życiem zachętę dobrym, ale, milcząc, nie karcił złych. O ile nie błądzę - taki jest cel świętego życia kapłanów: nie niweczyć dobrych słów odrażającymi czynami, to znaczy, nie czynić tego czego się naucza, i nauczać tego, czego samemu się nie czyni. Jeśli ktoś inaczej postępuje i nie zważa na ów święty cel, jego nauczanie nie przynosi żadnego owocu tym, którzy znają jego życie. Po to jest się przełożonym w Kościele Chrystusowym, by nie tylko przykładem własnego życia budować innych, ale także, by wiernie głosząc słowo Boże, stawiać przed oczyma poszczególnych osób ich własne czyny i pouczać o karze, jaka czeka na zatwardziałych, i o nagrodzie, przygotowanej dla posłusznych.

Święcie powinien żyć dla przykładu, a pouczać ze względu na sprawowany urząd. Niech będzie pewien, że nic mu nie pomoże własna sprawiedliwość, albowiem będzie musiał odpowiadać za dusze tych, którzy giną. Człowiek, któremu nie powierzono troski o dusze innych, jeśli zatraciłby się, to tylko z powodu swoich występków; ale ten, któremu zlecono przepowiadanie słowa Bożego, choćby sam święcie żył, ale wstydziłby się lub bałby się napominać grzeszników, pójdzie na zatracenie razem z tymi, którzy zatracili się z powodu jego milczenia.