Miłość nie może być bezczynna. Gdziekolwiek jest, tam okazuje się w czynach. Tak też mówi św. Grzegorz: "Miłość sprawdza się w czynie". A Jan, ten uczeń szczególnie umiłowany przez dobrego Jezusa, mówi: "Jeśliby ktoś posiadał majętność tego świata i widział, że brat jego cierpi niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim miłość Boga? Albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi". Sama Prawda, dobry Jezus, wyjaśnia, że miłość bliźniego ujawnia się w czynach miłosierdzia. Na sądzie ostatecznym jedynie za te czyny pochwali On sprawiedliwych, a odrzuconych potępi za ich brak. Mówi bowiem: "Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a odwiedziliście Mnie. Albowiem wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili". Oto czyny miłosierdzia, których źródłem jest miłość. Rozważyć więc trzeba, jak wielką wartość posiadają te czyny, skoro na surowym sądzie jedynie one zasługują na pochwałę. Bez nich nie ma wartości czystość białego kwiatu, to znaczy dziewicza czystość bez czynów miłości.

Niech więc doświadcza się każdy, czy taką ma wolę. Jeśli bowiem widzisz człowieka ubogiego, chorego lub obcego i mijasz go obojętnie, nie pomodlisz się za niego ani nie westchniesz, czy masz wtedy wolę przyjścia mu z pomocą? Jeśli nie odczuwasz miłości względem bliźniego będącego w potrzebie, to jest tak samo, jakbyś nie współczuł cierpiącemu. Tymczasem ilekroć widzimy kogoś w potrzebie, mamy dostrzec w nim Chrystusa, gdyż również człowiek w potrzebie będący jest członkiem Chrystusa; nie zamykajmy więc przed nim naszego serca. Przez to poznamy, że miłość Chrystusa trwa w nas.

O wiele więcej należy litować się nad biedakami, którzy zeszli z drogi prawdziwej wiary lub z drogi życia zgodnego z wiarą i pogrążyli się w brudzie grzechów, obojętnie czy świadomi są swoich grzechów, czy nie. Dla nich należy łamać ów niebiański chleb aniołów, którym jest słodki Jezus, co znaczy, że naszymi modlitwami i łzami mamy Go prosić o miłosierdzie dla nich. Podobnie i ci, którym Pan dał odpowiednie uzdolnienie, niech łamią i kładą przed nimi chleb Pisma świętego, prosząc jednocześnie Pana, aby raczył otworzyć ich oczy i aby Go poznali, a On, aby zaspokoił ich głód serca, aby kosztowali i widzieli, że ze wszech miar słodki jest Pan i w ten sposób poznali Go przy łamaniu chleba, to znaczy przy wyjaśnianiu Pisma świętego.