Jan Macías jest wspaniałym i wymownym świadkiem ewangelicznego ubóstwa: jako mały sierota z otrzymywanej drobnej zapłaty pastuszka wspomaga biednych - "swoich braci", dzieląc ich wiarę; jako wygnaniec, gdy naśladując swego patrona, świętego Jana Chrzciciela, nie szuka jak inni bogactw, ale pragnie tylko tego, aby się spełniła wola Boża; jako służący w oberży i starszy pasterz hojnie rozdaje swą miłość ubogim, ucząc ich modlitwy; jako zakonnik wypełnia swoje śluby, najwyższy dowód miłości względem Boga i bliźniego: "dla siebie nie szuka niczego, jak tylko Boga". W celi furtiana łączy intensywne życie modlitwy i pokuty z niesieniem pomocy i dostarczaniem pożywienia dla mnóstwa biednych; sam odmawia sobie pokarmu, aby zaspokoić głód łaknących, w których wiara jego dostrzegała wyraźnie obecnego Jezusa Chrystusa. Zbierając to wszystko w kilku słowach: czyż samo życie tego "ojca ubogich, sierot i potrzebujących" nie dowodzi, jak owocne jest ewangeliczne ubóstwo, jeżeli ktoś żyje nim w całej pełni?

Gdy mówimy, że Jan Macías był ubogi, nie mamy na myśli tego ubóstwa, które jest szkodliwe jak nędza lub jak lenistwo, które w żaden sposób nie przyczynia się dla osiągnięcia słusznego dobrobytu, bo tego Bóg ani nie chce, ani nie błogosławi, ale myślimy o ubóstwie pełnym godności, które w pokorze zarabia na swój chleb doczesny jako na owoc własnej pracy.

Jak bowiem sumiennie i wydajnie przykładał się do swej pracy Jan Macías najpierw jako człowiek świecki, a potem jako zakonnik! Świadczą o tym otwarcie jego chlebodawcy i przełożeni. Ręce jego zawsze przygotowywały chleb dla siebie, dla swojej siostry, chleb dla rozlicznych uczynków miłosierdzia. Chleb ten był owocem pracy wydajnej ze względów społecznych i posiadającej zarazem siłę przykładu; pracy, która człowieka doskonali, odkupuje i upodabnia do Chrystusa, wszczepiając w duszę właściwą synom ufność, ufność pełną wiary, że Ojciec, który żywi ptaki w powietrzu i przyodziewa lilie polne, nie przestanie dawać swym dzieciom tego, co im do życia konieczne. "Szukajcie naprzód królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam dodane".

Zresztą ciężka praca, jakiej oddawał się Jan Macías, nie odrywała jego duszy od Chleba Niebieskiego. Już od dzieciństwa wprowadzony w tajniki Bożej obecności, pośród rozlicznych swych zajęć zawsze pozostawał duszą kontemplatywną.

Zażyłość z Bogiem nie tylko nie oddalała go od ludzi, lecz odnawiając w nim gorliwość i energię, jeszcze bardziej zbliżała do nich i do ich potrzeb z tą myślą, by im dopomóc i doprowadzić do życia godniejszego i wznioślejszego pod względem ludzkim i boskim.

Takie postępowanie było jedynie wypełnianiem nauki i poleceń Kościoła, który szanując ubogich i miłując ewangeliczne ubóstwo, nigdy nie opuszcza biednych w ich utrapieniach, lecz przychodzi im z pomocą i podnosi do wyższych celów życia, bardziej zgodnych z godnością ludzi i dzieci Bożych.

To wszystko przynajmniej częściowo stawia nam przed oczy niezwykła postać tego świętego męża, postać pociągająca dusze, postać na nasze czasy, wspaniały przykład dla nas i naszego społeczeństwa.

Jan Macías dwojakim przykładem swego życia potrafił podnosić godność ubóstwa, a mianowicie z ufnością starając się o chleb dla ubogich i ustawicznie szukając Chleba ubogich, to znaczy Chrystusa, który wszystkich umacnia i w ten sposób prowadzi do osiągnięcia nadprzyrodzonego celu. Jakże wspaniałe przesłanie dla nas i dla naszego świata, zarażonego grzechem materializmu, który tak często cierpi wskutek nieokiełznanej żądzy używania rzeczy i zaniedbywania obowiązków społecznych. Również skutecznym okazuje się przykład "wewnętrznej jedności", którą chrześcijanin powinien doskonalić w tym życiu doczesnym, przepajając je wiarą i miłością.