Pismo Święte mówi: "Starajcie się naprzód o królestwo Boże". Starajcie się: jedno słowo, a zawiera w sobie tak wiele treści. Uczy bowiem, że powinniśmy zawsze zachować to, co nakazane i zawsze pracować dla królestwa Bożego. Nie możemy być obojętnymi. Nie możemy tracić czasu na sprawy błahe. Przeciwnie, powinniśmy poddawać się działaniu łaski i troszczyć się o życie wewnętrzne.

Starajcie się - oznacza to sumienność w każdym działaniu, zwłaszcza w tym, co dotyczy odkrywania Boga w sobie. Święty Augustyn stwierdza, że nigdy nie odnalazł Boga, gdy szukał Go poza sobą. Boga należy szukać we własnej duszy jako w mieszkaniu, w którym chętnie przebywa. Świadomość, że Bóg mieszka w duszy człowieka, stanowi podstawową pobudkę do kształtowania w sobie wszelkich cnót. Tak postępują wszyscy prawdziwi słudzy Boży i wszyscy stwierdzają konieczność prawdziwego życia wewnętrznego, bo jeśli tego zabraknie, na nic się zdadzą wszystkie inne wysiłki. Dlatego starajmy się, moi bracia, o życie wewnętrzne, o panowanie Jezusa Chrystusa w nas. Nie poddawajmy się rozproszeniu. Nie ulegajmy skłonnościom, które prowadzą do zajmowania się sprawami tego świata, a które odwodzą od pamięci o Stwórcy tego świata. Szukajmy we wszystkim Bożej chwały. Szukajmy królestwa Chrystusowego. Wszak do tego zachęcają nas Reguły Wspólne: "Każdy będzie się starał przenosić rzeczy duchowe nad doczesne, zbawienie duszy nad zdrowie ciała, chwałę Bożą nad próżność świata. Co więcej, raczej niedostatek, niesławę, cierpienia, a nawet samą śmierć postara się wybrać, aniżeli się odłączyć od miłości Chrystusa" (II, 2).

Jeżeli przeto zajdzie konieczność wyboru między tym, co duchowe, i tym, co doczesne, powinien wybrać to pierwsze, a porzucić drugie. Tego wymaga od nas Bóg. Powinniśmy więc pełnić Jego wolę raczej, niż postępować według własnych upodobań; starać się bardziej o zbawienie duszy niż o życie ciała. Na tym, moi księża, polega panowanie królestwa Bożego w nas. Nie oddalajmy od siebie kielicha goryczy. Przyjmijmy każde niepowodzenie i upokorzenie. Ufajmy, że to właśnie przyniesie nam korzyść. Za przykładem Apostoła powinniśmy wybierać cierpienia, a nawet śmierć, abyśmy nie zostali odłączeni od miłości Chrystusa. Może się zdarzyć, że będziemy musieli wybierać między utratą Jezusa Chrystusa albo znoszeniem więzienia, cierpień, męczeństwa. Oby taka błogosławiona okazja stała się dla nas środkiem prowadzącym do panowania w nas Bożego Syna i Jego królestwa.

Polećmy się, drodzy księża, Bogu. Proszę was o to w Jego święte imię. Polećmy się Bogu i prośmy Go, aby nam pozwolił przedkładać cierpienie i śmierć nawet nad niebezpieczeństwo utraty Jego miłości. Tak, mój Boże, już dzisiaj chcemy przygotować się na utratę majątku, czci, a nawet życia, a wszystko dlatego, aby Jezus Chrystus był znany, aby Mu służono, aby panowało Jego królestwo. Już dzisiaj składamy Bogu ofiarę naszej gotowości na wszystko, byleby On w swoim miłosierdziu wspomógł nas i umocnił. Pan Jezus powiedział Apostołom: "Posyłam was jak owce między wilki". Nie chciał jednak, aby zastanawiali się, co mają mówić wobec władców i prześladowców, lecz zapewnił ich: "Będzie wam poddane, co macie mówić". Zachowajmy ufność, moi księża! Jeżeli znajdziemy się w takich okolicznościach, Bóg nas nie opuści. Wspomoże nas, abyśmy mogli zachować się jak prawdziwi chrześcijanie. Zaufajmy Mu całkowicie i starajmy się o królestwo Boże.