Rzec można, że życie Teresy Małgorzaty, zamknięte w ramach niewielu lat, całe było nieustannym wstępowaniem jej niewinnego serca do Boga.

Jej prawa dusza spontanicznie szukała Boga i wydawało się jej, że tylko w Nim może znaleźć odpocznienie. Z najwyższą czystością duszy połączyła najgłębszą pokorę: nie wiedziała, że prawdziwie kocha i poczytuje siebie za nic; upokorzenia zaś przyjmowała nie tylko cierpliwie, lecz z radością.

Tą czystością serca i duchem pokory zasłużyła sobie na wyniesienie do najwyższego stopnia miłości, w której w krótkim czasie tak wzrosła, że płonęła prawdziwie seraficką żarliwością. Doszła do tego, że ledwo zaczynała mówić o Bogu, zaraz jej twarz jaśniała jakby promieniem.

Tę Boską miłość łączyła z najgorętszą miłością bliźniego, szczególnie w odniesieniu do biednych grzeszników, za których ochotnie poświęciła siebie Bogu na ofiarę.

Wobec współsióstr, zwłaszcza chorych, zawsze odznaczała się pokorną słodyczą i doskonałym wyrzeczeniem siebie, tak że wydawała się być aniołem miłości.

Ten wewnętrzny żar karmiła eucharystycznym Chlebem, którego nigdy nie było jej dosyć, oraz wyjątkowym nabożeństwem do Najświętszego Serca Jezusa; owo nabożeństwo, tak owocne, było w tym czasie w Etrurii zaniedbane z powodu błędów jansenizmu. Czciła także z najtkliwszą pobożnością Bogarodzicę Dziewicę jako wzór i opiekunkę swej dziewiczej czystości.

Obdarzona nadto darem wzniosłej kontemplacji, jakby ozdobiona blaskami bliskiej wieczności, z dnia na dzień coraz bardziej jednoczyła się z Bogiem. Wraz ze zbliżającym się odejściem, stawała się prawdziwie wspaniałą córką świętej matki Teresy i wierną uczennicą świętego Jana od Krzyża, nosząc w sobie, przez mistyczne męczeństwo duszy, żywe podobieństwo ukrzyżowanego Oblubieńca. Przyczyną tego męczeństwa była sama moc miłości. Ona bowiem, im jest żarliwsza, tym mocniej przynagla duszę do miłowania. Miłość ta nie może nigdy dorównać nieskończonej miłości Boga, a to przedziwnie wzniosłe pragnienie niedopełnionej miłości tak udręcza duszę, że wydaje się jej, jakby była okryta nocą ciemną i pozbawiona miłości Boga.

Miłość bowiem im jest głębsza, tym mniejsza wydaje się sobie, a im bardziej dusza przez męczeństwo serca jest "z Chrystusem przybita do krzyża", tym więcej nabywa obfitych owoców odkupienia dla siebie i drugich.

Zatem najczystsze i najwznioślejsze w Kościele są te dusze, które przez cierpienie, miłość oraz modlitwę wspierają wszystkich ukrytym apostolstwem.