WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

17 grudnia
Święty Jan z Mathy, prezbiter

Zobacz także:

Święty Jan z Mathy
Jan urodził się w Faucon, w miasteczku leżącym na pograniczu Włoch i Francji (dzisiaj departament francuski Basses-Alpes). Data jego narodzin wydaje się pewna - to rok 1154. Pewny jest również rok jego śmierci - 1213. Matka zaraz po urodzeniu ofiarowała syna Matce Bożej. Zapewniła także dziecku religijne wychowanie. Po ukończeniu pierwszych lat nauki, zapewne w Aix-en-Provence, Jan udał się do Paryża, gdzie kształcił się w latach 1175-1191. Studia uwieńczył doktoratem. W 1194 roku przeniósł się do Moguncji, ale w 1206 roku powrócił do Paryża.
Przyjął święcenia kapłańskie. W czasie pierwszej sprawowanej Mszy, 29 stycznia 1194 roku, ukazał mu się Pan Jezus, trzymający ręce na dwóch niewolnikach, spiętych ze sobą razem żelazną obręczą - jeden z nich był rasy białej, a drugi czarnej. Jan zrozumiał, że Pan Bóg powołuje go do opieki nad więźniami chrześcijańskimi, których Arabowie w korsarskich wypadach na wybrzeżach Europy porywali i wywozili jako niewolników do Afryki. Poruszony do głębi tym widzeniem, Jan udał się do św. Feliksa de Valois, który w Cerfroid, oddalonym o ok. 70 km od Paryża, założył pustelnię. Tam to opracowano konkretny zarys nowej rodziny zakonnej i jej konstytucji. Dla upewnienia się, czy taka jest wola Boża, Jan powrócił do Paryża i zasięgnął rady tamtejszego biskupa i opata klasztoru od św. Wiktora. Kiedy ci zachęcili go do realizacji tak szlachetnego planu, Jan zabrał się do dzieła. Rychło powstały dwa klasztory: w Planels oraz w Bourg-la-Reine. Najwięcej kandydatów-ochotników znalazł wśród młodzieży akademickiej.
Zakonowi nadał nazwę Zakonu Trójcy Przenajświętszej (zwanego powszechnie trynitarzami). Dla podkreślenia swojego szczególnego nabożeństwa do Boga w Trzech Osobach wprowadził zwyczaj, że wszystkie klasztory i kościoły zakonu były pod wezwaniem Trójcy Świętej. Strojem zakonnym był biały habit z krzyżem na piersiach barwy niebieskiej i czerwonej. Kiedy przybył do Rzymu, by prosić o zatwierdzenie swojego zakonu, papieżem został wybrany Innocenty III (1198-1216), jego kolega ze studiów paryskich. Papież zatwierdził zakon, a trzy już istniejące klasztory wziął pod swoją opiekę. W następnym roku Jan znalazł się ponownie w Rzymie, aby uprosić u papieża list polecający jego misję do króla Maroka, Miramolina. Równocześnie zbierał jałmużnę, by zdobyć konieczne pieniądze na wykup chrześcijańskich niewolników. Misja powiodła się nader pomyślnie. Jan powrócił do Marsylii ze 186 osobami wykupionymi z niewoli. Fakt ten zyskał zakonowi rozgłos i pomnożył liczbę zgłaszających się do niego kandydatów. Powstały cztery nowe klasztory. Równocześnie założone zostało zgromadzenie sióstr trynitarek.
Sprawa wykupu niewolników z rąk muzułmańskich przysparzała jednak Janowi nowe kłopoty: trzeba było bowiem wyszukiwać rodziny wykupionych, zapewnić wykupionym tymczasową opiekę i byt, a także środki, by mogli do swoich rodzin powrócić. Jan założył więc dla nich tymczasowe przytułki. Z bulli papieskiej, wydanej w 1209 roku, dowiadujemy się, że istniało wtedy już ok. 30 klasztorów trynitarzy. Papież uczynił także gest, fundując w samym Rzymie na wzgórzu Celio dla zakonu klasztor z przytułkiem dla uwolnionych z niewoli.
Ostatnie lata Jan spędził właśnie we wspomnianym klasztorze rzymskim, gdyż w Wiecznym Mieście łatwiej mu było kierować nowe ekspedycje do Maroka i Tunisu. Tam też zmarł 17 grudnia 1213 roku. Dnia 19 marca 1665 roku dwaj trynitarze hiszpańscy wykradli relikwie Jana i przewieźli je do Hiszpanii. Kiedy w XIX w. zlikwidowano tam zakon, relikwie św. Jana przeniesiono do kościoła sióstr trynitarek w Madrycie, gdzie znajdują się do dziś.
Do Polski trynitarzy sprowadził kardynał Jan Kazimierz Denhof. Założyli oni klasztory m.in. we Lwowie (1686), w Warszawie (1688), w Krakowie (1689) i w Stanisławowie (1690). Trynitarze polscy w ciągu niespełna stulecia (1688-1782) urządzili 18 wypraw do Kamieńca Podolskiego, uwalniając z niewoli tureckiej ok. 1000 jeńców wziętych do niewoli. W roku 1772 istniała już prowincja polskich trynitarzy, licząca 25 klasztorów i ok. 300 zakonników. W roku 1783 Polak, Stanisław Oborski, został nawet wybrany przełożonym generalnym zakonu, zaś trzech innych Polaków było przełożonymi nad wszystkimi klasztorami trynitarzy poza Hiszpanią, gdzie zakon był najmocniejszy. Według pilnie prowadzonych rejestrów, zakon w ciągu wieków wykupił z niewoli kilkadziesiąt tysięcy niewolników. Reformę zakonu przeprowadził św. Jan Chrzciciel od Niepokalanego Poczęcia (+ 1613), kanonizowany przez papieża Pawła VI w 1975 roku.


Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie

Magdalena Konopka
Ratownik niewolników
Żywoty Świętych Pańskich (1937 r.)
Żywot św. Jana z Maty,
założyciela zakonu Świętej Trójcy
 
Trynitarze
Serwis internetowy
Trynitarze
Pierwotna Reguła Zakonu Trójcy Najświętszej
Trynitarze
Redempcje
Trynitarze
Historia powstania Zakonu
Zakony na świecie
Trynitarze
Piotr Pytel OSST, Michał Glin OSST
Zakon Trynitarzy w służbie wyzwolenia
Augustyn Lewandowski OSST
Trynitarze i współczesne opętania człowieka
 
ks. Andrzej Witko
Jezus Nazaretański Wykupiony

W licznych kościołach Hiszpanii, Włoch, Polski i wielu innych krajów, nawet za oceanem, oddaje się cześć Chrystusowi, noszącym nazwę Jezusa Nazareńskiego Wykupionego. Zadziwiający jest fakt rozpowszechnienia się przedstawień tej figury, zwłaszcza w wieku XVIII, niemal w całym ówczesnym chrześcijańskim świecie. Powstaje zatem pytanie o przyczyny popularności owego wizerunku? Czy należy się jej dopatrywać w wysokim poziomie artystycznym oryginału, czy może raczej w niezwykłej i tajemniczej historii statuy, zdobytej przez Maurów, a następnie wykupionej przez trynitarzy bosych w 1682 roku.
Guy Bedouelle OP
Wielka ilustrowana historia Kościoła

Imponujący dorobek chrześcijańskiej kultury i cywilizacji. Naprawdę wielka i bogato ilustrowana historia Kościoła od zarania po dzień dzisiejszy. Ojciec Guy Bedouelle - szwajcarski dominikanin, zasłużony profesor historii na uniwersytecie we Fryburgu, kreśli dzieje Kościoła od czasów pierwotnych aż do pontyfikatu Benedykta XVI, przywołuje wszystkie najważniejsze historyczne postaci. Nie unika opisu spraw bolesnych: sporów, schizm, krucjat, wypraw kolonizatorskich, ruchów protestanckich. W niezwykle interesujący sposób ukazuje, że Kościół nie rozwijał się w próżni, lecz nawiązywał dialog z innymi światopoglądami i wydarzeniami historycznymi. Równolegle do rozważań słownych, toczy się w tej książce historyczna opowieść za pomocą obrazów. Jest tu ponad 600 (!) ilustracji opatrzonych obszernymi podpisami-komentarzami, które dopowiadają to, czego samo słowo wyrazić nie potrafiło.
praca zbiorowa
Zakony w Polsce

Ekskluzywnie wydany album, który w sposób encyklopedyczny pokazuje zakony w Polsce, wprowadza w ich historię duchowość, symbolikę strojów i herbów zakonnych. Album przedstawia tajemniczy świat mnichów, mniszek, zakonników i sióstr zakonnych, świat eremów, pustelni, opactw i klasztorów. Dzięki wspaniałym fotografiom można odkryć tajniki klasztornego budownictwa, zobaczyć z bliska relikwiarze, naczynia liturgiczne i zabytkowe polichromie oraz zajrzeć do kaplic, krypt, krużganków i refektarzy. Album przybliża też obchody szczególnych wydarzeń w roku liturgicznym oraz życie codzienne zakonników. Całości dopełniają interesujące teksty, ciekawostki, cytaty i przepisy z klasztornej kuchni oraz rozkładówki tematyczne.
Michał Grychowski, ks. Józef Marecki
Zakony: tajemnice mnichów i klasztorów

Album zawiera wybór najbardziej interesujących polskich zakonów i klasztorów, które zostały ukazane przez pryzmat historii, architektury i sztuki sakralnej. Dzięki kilkuset wspaniałym fotografiom można poznać tajniki klasztornego budownictwa, zobaczyć z bliska relikwiarze, naczynia liturgiczne i zabytkowe polichromie oraz zajrzeć do kaplic, krypt, krużganków i refektarzy.

Ostatnia aktualizacja: 30.11.2013


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Jerozolimie - św. Modesta, patriarchy. Gdy w roku 614 Persowie wdarli się przez wyłom do miasta, dla tamtejszych chrześcijan nastały dni grozy i smutku. W kilka dni później Jerozolima leżała w ruinie, a resztki chrześcijan wyprowadzono na wschód. Znalazł się wśród nich patriarcha Zachariasz. Swym wikariuszem mianował on Modesta, igumena ławry św. Teodozego z Jerycha. Igumen Modest okazał się mężem opatrznościowym. Sprawnie zabrał się do odbudowy, ponaprawiał, co było do ocalenia, a budowle zniszczone pozastępował skromniejszymi, ale rokującymi nadzieję na przyszłość. Zjednało mu to uznanie całego Wschodu. Toteż po śmierci Zachariasza bez wahania jego następcą obrano Modesta. Zmarł w cztery lata później, gdy wracał do Palestyny z nowymi środkami na odbudowę. Przypuszczano później, że otruto go w celach rabunkowych. Modest pozostawił po sobie nieco pism.

W niemieckiej Fuldzie - św. Sturmiusza, opata. Był ulubionym uczniem św. Bonifacego, przywiezionym przezeń z podróży do Noricum. On to budował opactwo, w którym pochowano później wielkiego apostoła. Sam zmarł w roku 779.

W Grand-Bigard pod Brukselą - św. Wiwiny. Pociągana ku doskonałości chrześcijańskiej, wcześnie opuściła dom rodzinny i rozpoczęła życie pustelnicze. Gdy znalazła towarzyszki, założyła klasztor, który później podporządkowano opatom benedyktyńskim. Zachował się cenny psałterz, który uchodzi za psałterz Wiwiny. Zmarła około roku 1170.

oraz:

św. Beggi, zakonnicy (+ 693); świętych męczenników Floriana i Kalanika (+ 638); św. Olimpii, wdowy (+ ok. 409)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG