WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

5 grudnia
Święty Saba Jerozolimski, prezbiter

Zobacz także:

Święty Saba Jerozolimski
Saba urodził się w 439 r. w Mutalasce koło Cezarei Kapadockiej. Gdy jego ojca, oficera armii cesarskiej, przeniesiono do odległego garnizonu, Saba wychowywał się u krewnych. Od ósmego roku życia przebywał w klasztorze jako oblat (przyszły kandydat). Kiedy miał 18 lat, udał się do Palestyny, aby tam połączyć się z mnichami klasztoru Theoktistos, założonego przez św. Passariona. Tu spotkał się ze św. Eutymiuszem Wielkim. Nie był jednak zadowolony z życia tamtejszych mnichów, zarażonych już błędem monofizytów (doktryny teologicznej, zaprzeczającej istnieniu Chrystusa w dwóch naturach: boskiej i ludzkiej jednocześnie, która została uznana za herezję na Soborze Chalcedońskim w 451 r.). Dlatego udał się do klasztoru położonego w pobliżu Morza Martwego. Za zezwoleniem opata zamieszkał w 469 r. w skalnej grocie jako pustelnik, a jedynie w soboty i w niedziele przychodził do klasztoru, aby wieść życie wspólne i uczestniczyć w liturgii.
Po kilkunastu latach opuścił i to miejsce, by udać się ponownie do Jerozolimy i zamieszkać w jednej z grot w pobliżu potoku Cedron w 478 r. Z czasem zgromadzili się wokół niego uczniowie. Mieszkali w pobliskich grotach. Założył dla nich Wielką Ławrę - klasztor Mar Saba. W 483 r. wystawił kościół, a dokoła cele mnichów, których liczba doszła do kilkuset. Dla ułatwienia rządów i kierownictwa duchowego w wieku 48 lat przyjął święcenia kapłańskie z rąk patriarchy Jerozolimy (w 491 r.). Kiedy liczba mnichów jeszcze się powiększała, św. Saba założył kilka innych podobnych klasztorów (ławr) w Palestynie. Szczególną sławę zdobyły osady mnisze w Gadara i w Emaus. Dla zachowania karności, osobiście obchodził założone przez siebie klasztory i wygłaszał do mnichów nauki. Łącznie miał zostawić w Palestynie 7 klasztorów dużych, 8 mniejszych i 3 hospicja dla pielgrzymów. W kilka lat później został archimandrytą wszystkich klasztorów i pustelników palestyńskich.
Czymś oryginalnym i niespotykanym dotąd ani potem było to, że św. Saba zakładał klasztory-kolonie. Mogły do nich należeć osoby różnych narodowości i języków. Każda kolonia miała swoją kaplicę, gdzie w swoim języku odprawiała liturgię i codzienne modły. Każda też z tych kolonii miała swojego przełożonego. W niedziele oraz w święta wszyscy mnisi gromadzili się w kościele, gdzie w języku greckim odprawiano nabożeństwa. Nad wszystkim czuwał Saba.
W sporach doktrynalnych Saba opowiedział się za nauką Soboru Chalcedońskiego (451). Chcąc skłonić do powszechnego uznania tej nauki, udał się do cesarza Anastazego I w Konstantynopolu. Jego wysiłki okazały się jednak daremne. Wziął w obronę miejscowych kupców i rzemieślników przed nadmiernymi podatkami urzędników cesarskich, na których wytoczył skargę przed wspomnianym cesarzem (511). Wziął również w obronę Samarytan, którym groziło wyniszczenie. Kiedy cesarz Justyn I (518-528) zamierzał osadzić na stolicy patriarchy w Jerozolimie monofizytę, Saba ze swoimi mnichami wystąpił przeciwko niemu tak gwałtownie, że intruz musiał się zrzec biskupstwa. Jest autorem "Typikonu" - księgi regulującej przebieg całorocznej liturgii. Została ona przyjęta przez cały Kościół Wschodni.
Zmarł w klasztorze Mar Saba 5 grudnia 532 r. Jego relikwie były czczone w Mar Saba, a potem zostały przeniesione do Konstantynopola, wreszcie do Wenecji (w X lub XI w.). Pierwszy żywot Świętego napisał jego uczeń, Cyryl ze Scytopolis. Kult Saby poprzez południowe Włochy przenieśli na Zachód mnisi wschodni. W samym Rzymie ma Święty wystawiony ku swojej czci kościół na Małym Awentynie (z wieku VII), wiele razy restaurowany. Kiedyś był przy nim również klasztor grecki. W roku 1965 na życzenie papieża Pawła VI Wenecja oddała relikwie św. Saby prawosławnym mnichom w Mar Saba, którzy się o nie upominali.


Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie

adonai.pl
Św. Saba Jerozolimski
deon.pl
Saba Jerozolimski
Wojciech Świątkiewicz
Saba Jerozolimski (439-532), opat
s. Maria (Jurczuk)
Wielka Ławra świętego Saby
Magdalena Bisz
Twórca Wielkiej Ławry - św. Saba
Żywoty Świętych Pańskich (1937 r.)
Żywot świętego Saby, opata
 
abp Gianfranco Ravasi
Wierzyć w Kościół
Portrety siedmiu wspólnot pierwotnych

Autor, kreśląc prawdziwe oblicza pierwszych wspólnot chrześcijańskich, zaprasza do zaakceptowania dzisiejszego Kościoła - z jego wzlotami i upadkami, do wiary w Kościół, który jest miejscem Boga. Stwórca idzie razem z człowiekiem przez życie.
Jan Nepos Sylwaniusz Biskup Jerozolimski XLIV
Książka o założeniu pierwszych mnichów

Książka autora, współczesnego św. Augustynowi, Hieronimowi i Chryzostomowi, stanowi pierwszorzędne źródło ducha karmelitańskiego.
Juan Maria Laboa
Mnisi Wschodu i Zachodu
Historia monastycyzmu chrześcijańskiego

Atlas jest próbą całościowego przedstawienia fenomenu życia zakonnego w chrześcijaństwie. Autorzy śledzą kolejne fazy rozwojowe monastycyzmu od starożytnych początków po czasy współczesne. Zwracają uwagę na punkty zwrotne, postaci wielkich reformatorów, opisują formacje i nurty.
o. Piotr Ryszard Pawlik OFMConv
Mniszki? Mnisi? Ale jacy?
Studium monastycyzmu w myśli teologicznej

Kkim jest mnich? Kim ma być, kim stawać się, aby spełnił swoje powołanie? Jakie jest jego miejsce w Kościele? Te pytania podjął o. Pawlik. Lektura jego książki niesie odpowiedzi na te pytania.

Ostatnia aktualizacja: 30.11.2013


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Tagorze w Numidii, obecnie w Algierze - św. Kryspiny, męczennicy. Była zamożną matroną, matką licznego potomstwa. Uwięziono ją, a potem stawiano przed prokonsulem w Thevesta. Zachowała niezmącony spokój i męstwo. Zniosła także tortury. Ścięto ją w roku 304. O jej wczesnym kulcie świadczył m.in. św. Augustyn.

W Londynie - św. Jana Almonda, męczennika. Po pobycie w Irlandii wstąpił do seminarium w Reims, stamtąd zaś udał się do Rzymu. W roku 1602 rozpoczął swe ukryte posługiwanie kapłańskie w ojczyźnie. Aresztowano go w dziesięć lat później. Długo próbowano go skłonić do podpisania deklaracji supremacyjnej. Uduszono go i zaraz potem poćwiartowano w roku 1612. Razem z innymi kanonizował go w roku 1970 Paweł VI.

oraz:

bł. Bartłomieja, zakonnika (+ 1495); św. Dalmacjusza z Pawii, biskupa i męczennika (+ III w.); św. Jana, biskupa (+ IX w.); świętych męczenników Juliusza, Potamii, Kryspina, Feliksa i Gratusa (+ 304); św. Mikołaja Stensena, prezbitera (+ 1686); św. Nicecjusza (+ 561); św. Pelina, biskupa i męczennika (+ poł. IV w.)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG