WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

11 listopada
Święty Jan Jałmużnik, biskup

Zobacz także:

Święty Jan Jałmużnik
Jan przyszedł na świat ok. roku 550, prawdopodobnie w Amathonte na Cyprze. Jego ojciec należał do najznakomitszych obywateli miasta. Dlatego stać go było na to, by synowi dać nie tylko odpowiednie utrzymanie, ale także wykształcenie. Spełniając życzenie rodziców, Jan w młodym wieku ożenił się. Kiedy podczas epidemii stracił żonę i dzieci, rozdał swój majątek ubogim i zaczął wieść życie ascetyczne. Nie wiemy, kiedy został duchownym.
W tym czasie w cesarstwie wschodnim wybuchła wojna domowa. Przeciwko cesarzowi Foce wystąpił namiestnik Egiptu, Herakliusz, który odniósł zwycięstwo. Foca poległ na polu walki (610). Śmierć poniósł także zwolennik cesarza - patriarcha Aleksandrii, Teodor. Na opustoszałą stolicę wybrany został Jan. Jako patriarcha Aleksandrii, najważniejszego po Rzymie i Konstantynopolu Kościoła, Jan okazał się godnym następcą św. Aleksandra, św. Atanazego i św. Cyryla. Zwalczał herezję monofizytyzmu, która w Egipcie zapuściła głębokie korzenie. Nie mniej energicznie wystąpił przeciwko nadużyciom, jakie z biegiem lat zaistniały w Kościele egipskim. Wystawił wiele kościołów, ozdobił katedrę św. Marka w Aleksandrii.
Najbardziej zasłynął jednak na polu miłosierdzia - i temu zawdzięcza swój przydomek. W Aleksandrii, trzecim mieście ówczesnego świata, mieszkało mnóstwo ludzi bogatych, ale obok nich - także masa biedoty. Tymi właśnie ze szczególną troskliwością zajął się Jan. Ubogich nazywał "swoimi panami". Miał ich dokładną listę; polecił codziennie wydzielać im żywność i zaspokajać ich doczesne potrzeby. Zakładał dla chorych przytułki i leprozoria, dla bezdomnych i dla sierot domy, które mogły je przygarnąć. Umiał sięgnąć do kasy bogatych. Zorganizował sobie z pobożnych niewiast sztab do pomocy.
Kiedy Persowie napadli na Ziemię Świętą i złupili ją doszczętnie (611-614), Jan zorganizował dla tamtejszych chrześcijan pomoc, posyłając na ręce patriarchy Jerozolimy i poszczególnych biskupów żywność oraz uposażenie dla zburzonych kościołów. Znalazł także środki na wykup jeńców. Troszczył się o utrzymanie kleru i biskupów z biedniejszych terenów swojej diecezji, dla siebie nic nie pozostawiając.
Do bogaczy, którzy najhojniej wspierali Jana, należał pewien piekarz, który miał monopol na wszystkie piekarnie miasta. Bogacz ten słynął jednak z chciwości i skąpstwa. Pewnego dnia cisnął bochenkiem chleba w natrętną kobietą, kiedy ta zaczęła mu urągać. W nocy piekarz miał sen, w którym ujrzał się na łożu śmierci i na sądzie Bożym. Przerażony patrzył, jak szatan kładzie na szalę zła góry jego grzechów, podczas gdy jego anioł stróż stał bezradny, ponieważ nie miał co włożyć na szalę dobra. Wreszcie położył na nią ów bochenek rzucony w wygłodniałą kobietę. Ku swojemu zdumieniu zobaczył, że ten właśnie bochenek przeważył szalę zła. Usłyszał głos: "Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią" (Mt 5, 7). To miał być punkt zwrotny w jego życiu. Udał się do Jana, złożył mu hojną ofiarę na ubogich i odtąd należał do jego największych dobroczyńców.
Tymczasem wybuchła ponownie wojna. Persowie wtargnęli nie tylko do Ziemi Świętej, ale znaleźli się już w pobliżu Egiptu. Patriarcha Jan udał się do Konstantynopola, by prosić cesarza o zbrojną pomoc dla kraju. Nie dopłynął jednak do celu, gdyż zmogła go ciężka choroba. Musiał zatrzymać się na Cyprze i tam, w mieście Amathonte (w którym się narodził), zmarł 11 listopada 619 lub 620 roku. Jego ciało pochowano w grobowcu św. Tichona, potem przewieziono je do Konstantynopola. W 1249 roku prawdopodobnie część jego relikwii została przewieziona do Wenecji.
Święty Jan Jałmużnik miał pozostawić także kilka pism. Wśród nich Żywot św. Tichona, patriarchy Aleksandrii. Do dziś zachowały się z niego jedynie fragmenty.



Ostatnia aktualizacja: 31.10.2013


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Grottaferrata koło Rzymu - św. Bartłomieja, opata. Był trzecim następcą i biografem św. Nila, założyciela tego italo-greckiego opactwa. Zmarł w roku 1065.

oraz:

św. Mennasa, pustelnika (+ ok. 580); św. Mennasa, żołnierza, męczennika (+ III/IV w.); św. Werana, biskupa (+ V w.)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG