WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

6 września
Święty Magnus z Füssen

Zobacz także:

Witraż przedstawiający św. Magnusa z Füssen
Magnus urodził sie prawdopodobnie w drugiej połowie VII wieku na terenie dzisiejszych Niemiec albo w Irlandii, historycy nie są co do tego zgodni. Nazywał sie Maginold, ale kiedy wsławił się licznymi cudami, nazwano go Magnus (z łaciny "wielki").
Kształcił się w Sankt Gallen (dziś Szwajcaria). Nazwa tego miejsca pochodzi od św. Galla (Gawła), irlandzkiego mnicha, ucznia św. Kolumbana Młodszego, który w 612 r. założył tu pustelnię. Nad jego grobem powstał w 720 r. klasztor benedyktyński.
Magnus opuścił klasztor i gnany pragnieniem pracy apostolskiej dla zbawienia dusz, udał się jako misjonarz w głąb Szwajcarii i do Niemiec, by tam nieść wiarę i naukę Chrystusa. Jego pierwszą placówką misyjną była Konstancja w Szwajcarii. Tu zostawił dla utrwalenia dzieła swojego ucznia, Teodora. Następnie udał się do Tozzo i do Füssen (Bawaria). Dla ułatwienia pracy misyjnej papież Stefan IV pozwolił mu na przyjęcie święceń biskupich (771).
Magnus wraz ze swoimi kapłanami i klerykami utworzył rodzaj zakonu. Pracę apostolską łączył z ascezą osobistą, na pół klasztorną. W Füssen pozostał do śmierci 6 września 772 r. W połowie IX w. na jego grobie wystawiono kościół pod jego wezwaniem. Tam też, na mocy dekretu metropolity Moguncji, odbyło się w roku 847 uroczyste przeniesienie jego relikwii.
W Szwajcarii, Szwabii, Tyrolu i Bawarii czczony jest jako jeden z Czternastu Wspomożycieli. Jest orędownikiem osób ukąszonych przez węże i żmije.

W ikonografii św. Magnus przedstawiany jest jako wędrowny misjonarz - w długich szatach, z czapką na głowie, z brodą. W ręku trzyma pastorał. Ukazywany jest także jako mnich w chwili, kiedy uzdrawia niewidomego. Przedstawiany jest także ze smokiem u stóp. Żywoty jego głoszą bowiem, że Magnusowi często pokazywał się szatan, by go odstraszyć od pracy misyjnej.



Ostatnia aktualizacja: 31.08.2014


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Aleksandrii, w Egipcie - św. Fausta, męczennika. Wczesne zapiski kalendarzowe, w tym starodawne Breviarium Syriacum, wspominało go jako kapłana razem z innymi. Przystaje to doskonale do tego, co w swej Historii kościelnej przedstawił Euzebiusz z Cezarei. Faust poniósł więc śmierć w roku 311, pod sam koniec wielkich prześladowań.

W Rzymie - św. Eleuteriusza, opata. Grzegorz Wielki opowiada o nim w swych Dialogach. Są to budujące gawędy, a nie historyczne dokumenty, należy jednak podkreślić, że autor znał bohatera osobiście, a w czasie, gdy Eleuteriusz z klasztoru pod Spoleto przeniósł się do Rzymu, Grzegorz miał okazję stykać się z nim wielokrotnie. Jego wypowiedzi o dostojeństwie i świętości starca były tedy streszczeniem bezpośrednich spotkań i rozmów.

oraz:

bł. Bertranda z Garrigue, prezbitera i zakonnika (+ 1233); świętych biskupów Donacjana, Fuskulusa, Germana, Mansweta i Prezydiusza (+ V w.); św. Liberata, prezbitera i zakonnika (+ 1258); św. Onezyfora, męczennika (+ I w.); błogosławionych męczenników Tomasza Tzugi, prezbitera, i Michała Nagaxima (+ 1627)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG