WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

21 maja
Święty Iwo z Chartres, biskup

Zobacz także:

Święty Iwo z Chartres
Iwo z Chartres przyszedł na świat ok. roku 1040 w pobliżu Beauvais (we Francji). Jego zamożni rodzice: Hugo z Auteuil i Ilmenberga dołożyli starań, by syn mógł otrzymać możliwie wysokie wykształcenie. Po ukończeniu szkoły w Beauvais Iwo udał się na dalsze studia do Paryża, a potem jeszcze do słynnego opactwa benedyktynów w Le Bec, w Normandii, gdzie za mistrza miał słynnego uczonego, bł. Lanfrancka (+ 1089), a za współucznia św. Anzelma (+ 1109), późniejszych prymasów Anglii w Canterbury.
Po zakończeniu studiów biskup Beauvais powołał Iwona na przełożonego opactwa kanoników regularnych św. Augustyna w Saint-Quentin. Na czele klasztoru stał przez 12 lat (1078-1090). Uczynił to opactwo ośrodkiem kultury i nauki. W 1090 roku został zdjęty z urzędu za symonię biskup Chartres, Gotfryd. Miejscowe duchowieństwo i lud obrało na jego miejsce Iwona. Król francuski Filip I ówczesnym zwyczajem wręczył mu pastorał na znak, że na jego wybór się zgadza. Ponieważ metropolita Sens, Richer, nie chciał udzielić Iwonowi sakry biskupiej (wskutek zamieszania wywołanego odwołaniem się Gotfryda do papieża), Iwo udał się do Rzymu dla wyjaśnienia sprawy. Papież bł. Urban II był wtedy w trakcie wojnie z cesarzem Henrykiem IV i musiał uciekać do Kapui. Tam udał się więc Iwo. Papież udzielił mu sakry biskupiej (1090).
Zaczęły się jednak nowe kłopoty. Na początku roku 1092 król francuski Filip wszedł w nieprawy związek małżeński z Bertrandą di Montfort (oboje byli zaślubieni innym osobom). Iwo przeciwko temu stanowczo zaprotestował i obłożył oboje klątwą kościelną. Król nakazał aresztować odważnego biskupa i więził go przez szereg miesięcy. Dopiero w 1104 roku król przyrzekł rozejść się z nielegalną małżonką. Na skutek tej obietnicy Iwo zwolnił króla i jego nałożnicę z ekskomuniki. Król wszakże pod naciskiem opinii musiał uwolnić Iwona z więzienia wcześniej. W roku 1095 Iwo witał papieża bł. Urbana II na ziemi francuskiej. W tym bowiem czasie papież udawał się do Clermont, by ogłosić pierwszą krucjatę do Ziemi Świętej. W 1100 roku uczestniczył Iwo w synodzie w Poitiers, któremu przewodniczył legat papieski. W 1107 roku witał w Chartres papieża Paschalisa II.
Pod koniec roku 1107 Iwo zwołał synod do Troyes, nie mógł już mu jednak przewodniczyć ze względu na stan zdrowia. Do końca pełnił obowiązki dobrego pasterza owczarni. Pożegnał ziemię dla nieba za panowania Ludwika VI Grubego 23 grudnia 1116 roku. Zaraz po śmierci diecezje Beauvais i Chartres zaczęły szerzyć jego kult. Papież św. Pius V zatwierdził teksty brewiarzowe dla kanoników regularnych św. Augustyna ku czci św. Iwona i ogłosił go ich współpatronem.
Iwo pozostawił ważną spuścizną literacką. Szczególnie istotne są jego listy, które pozwalają wejść w sytuację polityczną i religijną, jaka panowała za jego czasów. Dają nam one poznać również osobowość biskupa. Ujawnia się w nich jego niezłomny charakter oraz gorliwość o chwałę Bożą i dobro Kościoła Chrystusowego. Iwo wydał szereg cennych prac także z dziedziny prawa; prace te zjednały mu sławę największego prawnika w Kościele do czasów Dekretów Gracjana (1140). Dlatego Bossuet nazwał św. Iwona największym i najświętszym biskupem swoich czasów.


Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie

Polonia Christiana
Św. Iwo z Chartres
Wojciech Świątkiewicz
Św. Iwo z Chartres
deon.pl
Iwo z Chartres
o. Jacek Salij OP
Dawni chrześcijanie wobec zabijania płodu
 
Giusa Bedetti
O tym, co gryzie biskupa
Anegdoty o purpuratach, świętych i papieżach

"Kto nie umie się uśmiechać, nie jest poważnym chrześcijaninem" - napisał włoski wydawca tej książeczki. Składają się na nią krótkie, zabawne anegdoty z różnych źródeł i wieków chrześcijaństwa, mówiące o bogactwie i ubóstwie, o pokorze i pysze, o szczęściu i cierpieniu, o grzechu i cnocie.

Ostatnia aktualizacja: 30.04.2014


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Egipcie - św. Serapiona Syndonity. Przydomek otrzymał dlatego, że przez całe życie spowijał się w ten sam całun. Był jednym z wielkich ascetów, którymi w IV stuleciu zaludniły się pustynie egipskie. Szeroko o nich opowiada Palladiusz w swej Historii Luzjańskiej.

W Vienne nad Rodanem - św. Teobalda, biskupa. Stolicę swą objął prawdopodobnie już w roku 957. W roku 994 z jego inicjatywy w Anse pod Lyonem odbył się synod, na którym omawiano sprawę celibatu księży. Zmarł w roku 1001. Jego cześć zaaprobował dopiero Pius X (1903).

oraz:

św. Hospicjusza (+ VI w.); świętych trybunów męczenników Nikostrata i Antiocha (+ IV w.); świętych męczenników Polieukta, Wiktoriusza i Donata (+ III w.); św. Sekunda, prezbitera i męczennika (+ IV w.); św. Sekundyna, męczennika (+ ok. 260); świętych męczenników Synezjusza i Teopompa (+ III w.)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG