WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

8 kwietnia
Święty Walter z S. Martino di Pontoise, opat

Zobacz także:

O Walterze zachowały się dwa życiorysy: krótszy i dłuższy. Miał przyjść na świat ok. roku 1030 w Andainville (Francja). Jako młodzieniec pragnął służyć Panu Bogu w stanie zakonnym. Dlatego wstąpił do klasztoru w Rebais, w diecezji Meaux, budując wszystkich przykładnym życiem. Chciał pozostać w tym klasztorze w charakterze mnicha benedyktyńskiego, ale sława jego świętości była tak wielka, że zaproszono go na opata nowo powstałego klasztoru w Pontoise. Kiedy młody król Filip I wręczał mu pastorał opacki, Walter powiedział z odwagą: "Nie z twojej ręki, królu, otrzymuję władzę nad tą wspólnotą, ale od Boga". Niedługo wszakże zabawił w tym klasztorze. Obawiając się odpowiedzialności wobec sądów Bożych, uciekł z klasztoru i schronił się w opactwie, słynnym wówczas na całą Europę, w Cluny. Chciał tu pozostać na całe życie jako zwykły mnich pod rządami św. Hugona. Mnisi z Pontoise odnaleźli go jednak, zaczęli gwałtownie interweniować u arcybiskupa Rouen, który zmusił opata do powrotu (1072).
Jednak bojaźń przed odpowiedzialnością za powierzone sobie dusze ponownie wzięła górę. Walter uciekł w pobliże Tours, gdzie zamieszkał na wysepce rzeki Loary, w grocie, jako pustelnik. Rozpoznany, został ponownie zmuszony do powrotu. Wtedy zdecydował się pójść do Rzymu i prosić papieża św. Grzegorza VII o uwolnienie od ciężaru. Surowy papież nie tylko nie dał mu oczekiwanego zezwolenia, ale pod groźbą kościelnych kar nakazał mu powrócić na urząd opata do Pontoise. Jako przełożony klasztoru Walter zajął się swoimi braćmi - ich dobrem materialnym, a nade wszystko duchowym. Występował odważnie na synodzie paryskim (1092) w obronie praw Kościoła. Miał odwagę powiedzieć królowi Filipowi I: "Nie wolno darować ani sprzedawać godności kościelnych, gdyż przez to dajesz zgorszenie i bierzesz na siebie odpowiedzialność za grzechy tych, którym te godności dajesz".
Ostatnie lata życia Walter poświęcił fundacji opactwa żeńskiego benedyktynek pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny w Beaucourt, w diecezji Amiens. Ponieważ na tak kosztowną inicjatywę nie miał odpowiednich funduszów, dostarczyły mu ich pewne pobożne panie.
Zmarł 8 kwietnia 1095 roku w Pontoise. Podniesienia jego relikwii do czci publicznej dokonał w roku 1153 Hugo z Amiens, arcybiskup Rouen. Była to jedna z ostatnich w Kościele zachodnim kanonizacji w takiej formie. Arcybiskup uczynił to na skutek wielu cudów, jakie działy się przy grobie Waltera. W czasie rewolucji francuskiej relikwie św. Waltera zostały zniszczone.


Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie

Piotr Drzyzga
Opat, który się wymigiwał

Ostatnia aktualizacja: 31.03.2013


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Alcali, w Hiszpanii - bł. Juliana od św. Augustyna. Dwa razy wstępował w szeregi franciszkańskie i dwa razy dla braku umiaru i równowagi był z zakonu usuwany. Był jednak uparty. Przyjęty po raz trzeci, budował wszystkich jako kwestarz i jałmużnik. Zmarł w roku 1606. Beatyfikował go w roku 1825 Leon XII.

W Namur, w Belgii - św. Julii Billiart. Pochodziła z Pikardii. Gdy miała 31 lat, została sparaliżowana. Nieco później przeniosła się do Amiens, a następnie do Bettencour. Tam to ks. Varin dostrzegał w niej uzdolnienia do pracy katechetycznej. W roku 1803 otworzyła w Amiens sierociniec, a wkrótce potem zjednała sobie współpracownice. W rok później w czasie nowenny do Najświętszego Serca Jezusowego poczuła się uzdrowiona. Mogła teraz objąć przełożeństwo w rozrastającej się społeczności, dla której ks. Varin sporządził regułę. Na skutek nieporozumień z biskupem z Amiens zmuszona jednak była usunąć się do Namur. Tam, obdarowana łaskami mistycznymi, zmarła w roku 1816. Beatyfikował ją Pius X (1906), a kanonizował Paweł VI (1969).

oraz:

św. Amancjusza, biskupa (+ 446); św. Edezjusza, męczennnika (+ pocz. IV w.); świętych Herodiana, Asynkryta i Flegona (+ I w.); św. Perpetuusa, biskupa Tours (+ 419); św. Redemptusa, biskupa Ferentini (+ 586)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG