WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

1 marca
Święty Albin, biskup

Zobacz także:

Święty Albin
Albin urodził się w 469 roku w okolicy Vannes, we Francji. Pochodził ze znakomitej rodziny. Miał zapewnioną dostatnią przyszłość. Odrzucił jednak wszelkie ponęty świata i wstąpił do klasztoru o regule św. Augustyna w Tincillac (Cincillac), gdzie potem został opatem (504). Przez 25 lat sprawował ten zaszczytny urząd z wielką korzyścią i zbudowaniem braci. Wyróżniał się dokładnością w zachowaniu reguły, umartwionym życiem i wielką miłością dla podwładnych. Tak ich traktował, jakby oni byli jego panami, a on ich sługą. Umiał jednak być stanowczy w sprawach ważnych.
W roku 529 zmarł biskup miasta Angers. Ówczesnym zwyczajem zgromadzeni przy metropolicie biskupi, kapłani i wierni na następcę upatrzyli Albina. Wybór okazał się dla diecezji nader szczęśliwy. Albin oddał się z całą żarliwością swojej diecezji. Przewodniczył synodom, które miały za cel przywrócić pierwotną karność kościelną (w latach 538 i 541). Piętnował małżeństwa kazirodcze, które w owym czasie we Francji stały się zwyczajem wśród rodzin arystokratycznych. Jego gorliwość zyskała mu wielu wielbicieli. Należał do nich św. Cezary, biskup Arles. Nie brakowało jednak i wrogów. Doszło do tego, że na Albina urządzano nawet zasadzki i zamachy na jego życie.
Pan Bóg dał mu dar czynienia cudów. Albin uzdrowił pewnego paralityka, wskrzesił dziecko rodzicom, kilku niewidomym przywrócił wzrok. Jednało mu to wśród ludu powszechną cześć i miłość.
Po 21 latach utrudzonego pasterzowania zmarł 1 marca 550 roku. Jego śmiertelne szczątki pochowano ze czcią w kościele św. Piotra w Angers. Już w roku 556 ku jego czci wystawiono nowy kościół i tam przeniesiono jego relikwie. Przy tym kościele z biegiem lat powstało opactwo.



Ostatnia aktualizacja: 28.02.2014


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Walii - św. Dawida, biskupa, patrona tego kraju. Był pustelnikiem. Zmarł około roku 801. Jego stolicę biskupią przemianowano potem na St. David. Kult zaaprobował w roku 1120 Kalikst II.

W Kaiserwerth, niedaleko Düsseldorfu - św. Suitberta, który był jednym z towarzyszy św. Wilibrorda, apostoła Fryzów. Jak jego przełożony, pochodził z Anglii, do której w czasie swej misji wracał. Otrzymał wówczas sakrę biskupią bez naznaczenia mu konkretnej diecezji. Ewangelizował następnie w okręgu, na którym powstało później westfalskie hrabstwo Bergu. Pod koniec życia osiadł na małej wysepce na Renie, zakładając tam ośrodek życia zakonnego, w przyszłości sławne opactwo. Zmarł w roku 713. W pismach hagiograficznych mylono go często z innymi duchownymi tego samego imienia. Życiorys sporządzony w XV stuleciu nie zasługuje na jakąkolwiek wiarę.

oraz:

św. Antoniny, męczennicy (+ ok. 306); św. Eudocji, męczennicy (+ ok. 152); św. Herkulana, biskupa i męczennika (+ ok. 552); św. Sywiarda, opata (+ ok. 680)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG